Waarom voel ik me leeg vanbinnen?

Soms merk je het niet eens meteen. Je doet wat er van je gevraagd wordt, zorgt voor anderen, werkt door, regelt, plant en houdt alles draaiende. En toch is er ergens vanbinnen een stille vraag die terug blijft komen: waarom voel ik me leeg vanbinnen? Juist sterke vrouwen herkennen dit gevoel vaak pas als het niet meer weg te duwen is.

Bovenop dat gevoel van leegte komt vaak gelijk een schuldgevoel. Je leven is toch vol? Je hebt toch voldoende sociale contacten? Je gaat toch naar die yogaklas? Dit schuldgevoel vertelt je bewust of onbewust 'dat je je niet zo aan moet stellen'. Laat me je dit vertellen: je stelt je niet aan. En die leegte betekent zeker niet dat er iets mis is met jou. Dat gevoel van leegte is een signaal. Een innerlijk teken dat je te lang over je eigen grenzen heen bent gegaan, te weinig ruimte hebt gehad of neemt om te voelen en bij jezelf in te checken. Hierdoor ben je onderweg het contact met jezelf kwijtgeraakt. Dat kan geleidelijk zijn gebeurd, zonder directe aanleiding, of mét directe aanleiding. Hoe dan ook: wat zeker is, is dat het een diep effect op je heeft.

Die vraag heeft zelden een simpel, of maar één antwoord. Leegte ontstaat vaak door een optelsom van ervaringen, verantwoordelijkheden of ingeslikte gevoelens. Wat je van buiten laat zien, hoeft namelijk niet overeen te komen met hoe het vanbinnen werkelijk met je gaat. En juist als er aan de buitenkant iets anders te zien is dan je aan de binnenkant voelt, komt er nóg een stress-factor bij: de schijn ophouden.

De leegte die je voelt hangt vaak samen met een moeheid die niet verdwijnt met een nacht goed slapen. Het is vaak een teken van disbalans. Misschien heb je veel gegeven (in je gezin, relatie of werk), en weinig ontvangen (lees: aan jezelf gegeven) op een niveau dat je echt voedt. Of misschien ben je in een levensfase gekomen waarin oude zekerheden niet meer vanzelfsprekend voelen, waardoor je terechtkomt in een meer existentieel vraagstuk. Denk hier maar eens aan: kinderen worden zelfstandiger, relaties veranderen, je lichaam verandert, je werk past niet meer zoals vroeger. Dat lijkt allemaal heel logisch en normaal, maar desalniettemin kan het een grote impact op je hebben. De vraag naar zingeving, richting en identiteit kan dan ineens pijnlijk dichtbij komen.

Leegte is zeker niet direct gelijk aan depressie, maar het is ook niet iets om zomaar weg te wuiven. Het is een ervaring die aandacht vraagt, vaak ook echt schuurt. We zijn geneigd om dat wat schuurt snel weg te duwen, er geen aandacht aan te besteden. Wat als je er eens bij blijft en je afvraagt wat dit gevoel je wil vertellen? Durf je het te laten schuren om een verandering te kunnen inzetten? Natuurlijk ben je bij mij van harte welkom om dit samen te onderzoeken, dan hoef je het in elk geval niet alleen te doen.

Een leeg gevoel vanbinnen gaat vaak verder dan moe zijn. Je kunt het merken aan een gebrek aan plezier in dingen die je eerder wél raakten, het wordt door mijn cliënten wel vaker omschreven als "leven in een grijs gebied; geen highs, geen lows". Aan snel geëmotioneerd zijn of juist niets meer kunnen voelen. Aan rusteloosheid, slecht slapen, onverklaarbare somberte, een kort lontje of moeite om keuzes te maken.

Soms uit het zich lichamelijk. Druk op de borst, spanning in je buik, hoofdpijn, vermoeidheid, hartkloppingen of een voortdurend gevoel van onrust. Lichaam en geest laten zich niet netjes scheiden. Zeker niet als je lang te weinig ruimte hebt gemaakt voor wat er vanbinnen leeft.

Toch is het goed om nuance te houden. Innerlijke leegte kan een emotioneel, hormonaal of existentieel karakter hebben, maar soms spelen ook medische factoren mee, zoals slaaptekort, schildklierproblemen of andere lichamelijke oorzaken. Als klachten aanhouden, is het verstandig om ook lichamelijk te laten meekijken.

Krop het niet op; praat erover met iemand die echt wil luisteren, zonder gelijk tot oplossing van het probleem over te willen gaan. Heb je zo iemand niet in je buurt, of wil je niet gelijk een coach in de arm nemen; schrijf het dan op, in een dagboek of een schrift. Zonder dat je gelijk een verklaring probeert te zoeken, benoem wat je voelt: ik voel niks. Of: ik ben moe. Of: ik weet niet meer wat goed voor mij is. Alleen al door aandacht te geven aan je gevoel met zachte woorden, maak je het gevoel zachter.
Kijk eens waar je energie weg lekt. Kijk eens naar je dag en onderzoek waar je over je grenzen gaat. Waar doe je iets vanuit 'moeten' en niet vanuit 'willen' (hoe dit dan ook komt). Waar pas je je aan? Waar denk je dat er iets van je wordt verwacht?Dat onderzoek vraagt eerlijkheid. Soms is de conclusie confronterend. Misschien leef je al jaren op een manier die vooral werkt voor anderen. Dan is verandering niet altijd eenvoudig, maar wel noodzakelijk.
Kom uit je hoofd, en ga terug naar je lichaam. Geef je lichaam extra veel aandacht. Rek en strek, koop een lekkere bodylotion om je huid te verzorgen (je orgaan 'huid' staat in verbinding met het thema grenzen), haal bewust adem, ga wandelen, dansen, zacht bewegen op muziek; dit zijn alle simpele manieren om weer meer verbinding te maken met je lijf en wat er daar te voelen is.
Neem jezelf serieus. Schuldgevoel, schaamte zijn niet opbouwend voor dat wat er in jou leeft. Wegwaaien heb je waarschijnlijk al te lang gedaan en het heeft je niet verder gebracht. Probeer de boodschap welkom te heten. Ik help je daar graag bij.