Verhalen ter Inspiratie

Weer Leren Huilen

Wed, 22 Jul 2026 15:28:14 GMT

Wanneer heb jij voor het laatst écht gehuild? Niet dat ene traantje, dat je snel wegveegde toen niemand keek. Niet de tranen tijdens een ontroerende film, terwijl je lachend zei dat 'het gewoon de hormonen zijn'.

Ik bedoel dat huilen waarbij je lijf het even overneemt. Waarbij je schouders schokken, je adem stokt, je jezelf wiegt, en er iets uit je naar buiten komt, waarvan je niet eens wist dat je het zo lang had vastgehouden.

Voor veel vrouwen is dat een zeldzaam moment geworden. En eigenlijk is dat bijzonder. Want wij worden geboren met het vermogen om te huilen. Een baby denkt geen seconde na of huilen wel gepast is. Maakt zich geen zorgen of iemand het hoort of ziet. Excuseert zich niet, schaamt zich niet. Sterker nog: het is in het begin vrijwel de enige vorm van communicatie die een baby kent. Een baby huilt omdat haar lichaampje precies weet wat het nodig heeft.

En ergens onderweg zijn wij dat vermogen kwijt geraakt. Om dat wat we in ons lijf voelen direct te kunnen uiten.

Weer Leren Huilen

"Niet Huilen!"

Misschien herken je één van deze zinnen wel: "Kom op, grote meiden huilen niet", "Stel je niet aan", "Ben je weer hypergevoelig?", "Niet huilen hoor, het komt vanzelf weer goed".

Onze ouders wilden ons misschien beschermen. Vonden onze pijn wellicht moeilijk te dragen. Of ze hadden zelf nooit geleerd hoe je ruimte maakt voor verdriet en andere gevoelens.

En dus leerden wij iets anders. Dat huilen iets was om zo snel mogelijk te stoppen. Dat tranen een probleem waren. Dat sterk zijn betekende dat je je emoties onder controle had.

Langzaam maar zeker gingen wij onze tranen inslikken. Letterlijk.

Wat je wegstopt, verdwijnt niet

Ik geef je hierbij een andere boodschap dan die je ooit hebt gehad. Emoties zijn bijzonder. Emoties zijn namelijk boodschappers. Boodschappers van iets dat er in jou wil worden gevoeld. Zij verdwijnen niet om dat jij met je hoofd besluit ze niet te voelen. Ze besluiten op dat moment om jou op een andere manier te bereiken.

Soms nestelen ze zich in pijnlijk gespannen schouders.

Soms in een voortdurende vermoeidheid.

In een brok in je keel

Een onrustige buik

Een hoofd dat maar blijft malen en bonzen

En als je geluk hebt in een niet te verklaren gevoel van "er zit iets".

Vooral dat laatste hoor ik vaak: "Ik weet niet wat het is, maar er zit iets". En vaak klopt dat.

Er zit inderdaad iets. Niet omdat er iets mis is met je. Of omdat je zwak bent. Maar omdat je jarenlang heel goed bent geworden in doorgaan zonder te klagen of te huilen. Eerst voor je ouders, dan wellicht voor je partner of je kinderen. Je werk. Voor iedereen.

En daarmee liet je jezelf achter.

Het lichaam vergeet niets

Ons hoofd is meesterlijk geworden in verklaren: "Zo erg was het toch niet". "Anderen hadden het veel moeilijker". "Ik moet gewoon niet zo zeuren".

Maar ons lichaam werkt anders. Je lichaam onthoudt wat jij hebt moeten inslikken. Elke teleurstelling. Elke keer dat je jezelf moest wegcijferen. Iedere keer dat je je verdriet parkeerde omdat er simpelweg geen ruimte voor was.

Dat betekent niet dat je de rest van je leven met die ballast hoeft rond te lopen. Integendeel.

Je lichaam heeft namelijk óók een prachtige vermogen gekregen. Het weet hoe het spanning weer los kan laten.

En huilen is één van de manieren waarop het dat doet.

Wat gebeurt er als je huilt?

Tijdens het huilen gebeurt er veel meer dan dat er alleen vocht uit je ogen komt. En als je het goed doet: snot uit je neus. Veel snot. "Ik hou ervan: snot tot onder de oksels", roep ik vaak tijdens een retraite . Kijk maar eens:

Je ademhaling verandert.

Je zenuwstelsel schakelt langzaam terug van voortdurende alertheid naar ontspanning.

Spieren die soms jarenlang aangespannen waren, beginnen los te laten (en ja dat kun je voelen als pijn).

Plotselinge moeheid die je overvalt.

Dat is niet vreemd. Je lichaam heeft hard gewerkt.

Net zoals je na een intensieve massage spierpijn kunt hebben, kun je na een diep emotioneel moment voelen dat er iets verschoven is. Alsof je weer iets lichter ademt. Niet omdat het verdriet verdwenen is, maar omdat je het niet langer krampachtig vasthoudt. Je geeft het ruimte.

Misschien is dat wel het mooiste. Huilen gaat niet alleen over verdriet. Vaak begint het daar zelfs helemaal niet. Soms huil je omdat je eindelijk voelt hoe moe je eigenlijk bent. Omdat je beseft hoeveel je altijd geeft. Of hoe streng je steeds voor jezelf bent geweest. Of omdat je voor het eerst aan jezelf durft toe te geven dat je eigenlijk iets anders wilt of verlangt.

Ik zie dat regelmatig gebeuren tijdens retraites. Niet omdat ik je daartoe aanzet. Maar omdat er eindelijk rust bij je ontstaat. Rust door je verhaal te delen. Geen agenda te hebben, geen telefoontjes van mensen die iets van je nodig hebben. Alleen zijn met jezelf en wat er is. In de natuur, de zon of de regen. In juist in de ontspanning die dan ontstaat, begint je lichaam vaak te spreken. Eerst voorzichtig. Dan duidelijker. En soms in tranen.

Tranen brengen helderheid

De paradox

Niet zelden hoor ik van vrouwen die vooral niet wilden huilen op retraite: "Ik dacht dat ik zó verdrietig zou zijn, dat ik in elkaar zou klappen, maar eigenlijk voel ik me juist lichter, opgelucht".

Dat is precies wat emoties kunnen doen, wanneer je ze eindelijk laat bewegen. Figuurlijk of letterlijk (in de vorm van dans of rekken en strekken of... huilen). Ze zetten iets in gang. Niet omdat het gelijk moet opgelost. Maar omdat je mag stoppen met vechten tegen wat er al die tijd was.

Waarom juist nu?

Veel vrouwen die ik ontmoet in een retraite zijn ergens tussen de 45 en 65 jaar. En dat is geen toeval. Het is - zoals je wellicht weet - een levensfase waarin er van alles verschuift.

Kinderen worden zelfstandiger of verlaten het huis. Je ouders worden ouder of vallen weg. Je werkt verandert. je lichaam verandert. Je relatie verandert. Dat brengt ruimte met zich mee, die ongemakkelijk voor je voelt. Je kunt je minder op anderen richten, waardoor je met jezelf en je eigen processen wordt geconfronteerd.

De overgang brengt niet alleen hormonale veranderingen met zich mee, maar nodigt je ook uit om opnieuw te kijken naar wie je bent.

En dat doet ze zonder genade. Ze geeft je heel effectieve (en voor ons vrouwen vaak bloedirritante) hulpmiddelen: hormoonschommelingen en -veranderingen. Deze zetten alles op scherp en daarmee bedoel ik: jou. Je kent jezelf wellicht niet meer terug. Je bent bits, barst ongewild in furie uit, je lijf wordt zwaarder en ronder.

En je hebt twee manieren om daarmee om te gaan.

Ofwel hoop je dat het maar snel voorbij gaat en je weer 'terug de oude wordt' (spoiler: dat gaat niet gebeuren);

Ofwel neem je de uitdaging aan. En ga je met open mind jezelf opnieuw tegenkomen.

En als je die oprechte aandacht aan jezelf geeft, met alles wat er mooi, niet mooi, lastig en lekker is, dan kunnen de tranen juist komen. Niet omdat je zwakker bent geworden. Maar omdat je geholpen wordt door je eigen irritaties.

Elke traan vertelt een verhaal

Elke traan draagt een verhaal in zich. Misschien huil je om iets wat gisteren gebeurde. Maar vaak gaat het over veel meer.

Over dat kleine meisje dat altijd haar best deed.

Dat meisje dat leerde dat anderen belangrijker waren.

Dat meisje dat zich groot moest houden, terwijl ze doodsbang was.

Het meisje dat voelde dat ze lief gevonden werd als ze zich aanpaste, stil was, netjes was.

Wanneer je als volwassene huilt, huilt soms ook dat deel van jezelf mee. Omdat dat meisje gehoord en gezien wil worden door jou als volwassen vrouw.

En weet je wat zo bijzonder is?

Je hoeft niet altijd te begrijpen waarom je huilt. We zijn gewend om overal een verklaring voor te zoeken:

Waarom voel ik dit?

Waar komt het vandaan?

Wat moet ik er mee?

Maar emoties of tranen zijn niet altijd logisch en verklaarbaar. Soms willen ze alleen gevoeld worden en is dat genoeg.

Een veilige plek om te verzachten

In ons dagelijks leven is er vaak maar weinig ruimte voor je echte tranen. We maken snel een grapje. Zeggen dat het wel meevalt. Schenken nog een kop koffie in - het 'bakkie troost' - en gaan weer verder, voordat een ander het onverhoopt ziet.

Je tranen vragen niet om oplossing. Ze vragen om jouw aanwezigheid. Om iemand die niet zegt dat het over moet zijn. Om een plek waar niets hoeft en alles welkom is.

Dat is precies waarom een retraite zoveel kan betekenen voor vrouwen juist in deze levensfase. Niet omdat ik alle antwoorden voor je heb. Maar omdat ik je uitnodig en daarmee de toestemming geef die je jezelf misschien nog niet kunt geven.

Zachtheid en verzachting vragen om moed. Tranen vragen om moed. En als je die moed nog niet zelf van binnen kunt voelen, voel hem dan in de aanwezigheid van de vrouwen die je helpen je verdriet te dragen. Die óók aanwezig zijn bij jouw verdriet.

Dan betekenen tranen nog iets heel anders: niet alleen ruimte, maar vrijheid!

Hoe Bouw Je Zelfcompassie Op

Thu, 09 Jul 2026 16:15:28 GMT

Zelfcompassie is niet evident voor sterke vrouwen

Er is een veel voorkomend fenomeen bij sterke, gevoelige vrouwen, dat jij wellicht herkent. En dat is dat je zachter voor iedereen bent dan voor jezelf. Je vangt anderen op, denkt mee, houdt vol, en ondertussen spreek je echter jezelf streng toe zodra je moe bent, emotioneel reageert of het even niet meer weet.

Dat is een gewoonte, die wordt ingegeven door een gebrek aan zelfcompassie.

Het resultaat van een gebrek aan zelfcompassie (even kort door de bocht) is uitputting, verlies van balans in vrouwelijke en mannelijke energie, of een diep gevoel van innerlijke onrust . Ik vraag vaak aan de vrouwen die ik coach: "Wat zou je tegen een ander zeggen?", wanneer zij zichzelf bijvoorbeeld als 'zeur' of 'kleinzerig' betitelen.

Zelfcompassie wordt namelijk wel vaker verward met jezelf zielig vinden, met passiviteit of met dat je de lat voor jezelf lager legt dan voor een ander. Maar dat is het niet. Zelfcompassie betekent dat je jezelf ontmoet met eerlijkheid en mildheid tegelijk. Je kijkt niet weg van wat pijn doet, maar je hoeft jezelf er ook niet nog harder voor te straffen. Juist in levensfases waarin veel verschuift, kan dat een wezenlijk verschil maken.

Hoe bouw je zelfcompassie op als je gewend bent sterk te zijn?

Voor veel vrouwen is sterk zijn bijna een tweede natuur geworden. Doorgaan, zorgen, volhouden, aanpassen - het heeft je waarschijnlijk ook veel gebracht. Misschien ben je betrouwbaar, veerkrachtig en gewend verantwoordelijkheid te dragen. Maar er kan een moment komen waarop die oude krachtvorm begint te schuren. Je lichaam geeft signalen. Je emoties zitten hoger. Verdriet, verlies, de overgang of een grote levensverandering maken dat je niet meer alleen op wilskracht verder kunt.

Dan wordt zelfcompassie geen luxe, maar een andere manier van dragen. Niet door minder serieus te leven, wel door minder hard tegen jezelf te worden. Dat vraagt vaak om afleren. Want als je hebt geleerd en jarenlang jezelf hebt voorgehouden, dat je pas waardevol bent als je nuttig, sterk of beschikbaar bent, voelt mildheid in het begin op zijn zachtst gezegd, ongemakkelijk.

Toch begint zelfcompassie juist daar. Bij het opmerken van die innerlijke stem die zegt dat je je niet moet aanstellen, dat anderen het zwaarder hebben, of dat je gewoon even flink moet zijn. Niet om die stem meteen weg te krijgen, maar om te herkennen dat hij er is. Bewustwording is vaak de eerste, stille verschuiving. Wat wel eens wil helpen is om juist die vaste zinnetjes in je hoofd op te schrijven. Of alle gevoelens die met die zinnetjes zijn verbonden.

Zelfcompassie is niet soft, maar eerlijk

Mild zijn voor jezelf betekent niet dat alles ineens prettig voelt, omdat je jezelf als een poppetje behandelt. Het betekent ook niet dat je geen grenzen meer stelt of verantwoordelijkheid vermijdt. Zelfcompassie vraagt juist om eerlijkheid. Je erkent dat iets te veel is geweest. Dat je verdriet hebt. Dat je boos bent. Dat je lichaam herstel nodig heeft. Of dat je simpelweg niet meer wilt leven op de automatische piloot. Ook jezelf de vraag stellen wat je tegen een ander zou zeggen en dát dan opschrijven, kan je helpen om eerlijker naar je eigen proces te kijken.

In bovenstaande erkenning aan jezelf, zit ook meteen een nuance. Zelfcompassie is zoals gezegd niet hetzelfde als jezelf overal in ontzien. Soms is de meest liefdevolle houding naar jezelf juist dat je een moeilijk gesprek aangaat, hulp vraagt of stopt met iets wat je leegtrekt. Zachtheid is zeker in het begin van je verandering, niet altijd comfortabel. Maar ze is wel minder vernietigend dan de voortdurende innerlijke kritiek en harde hand waarmee veel vrouwen zijn gaan leven.

Hoe bouw je zelfcompassie op in het dagelijks leven?

Grote inzichten zijn waardevol, maar zelfcompassie groeit meestal in kleine, herhaalde momenten. Niet in één doorbraak, maar in hoe je reageert als je overprikkeld raakt, een fout maakt of merkt dat je verdriet dichter aan de oppervlakte ligt dan je had verwacht.

Een belangrijk beginpunt is je taal. Hoe spreek je tegen jezelf op moeilijke momenten? Zeg je inwendig dat je zwak bent, lastig, emotioneel of lastig voor anderen? Of kun je jezelf toespreken zoals je een dierbare vriendin zou toespreken? Niet overdreven positief, maar menselijk en waar. Bijvoorbeeld: dit is zwaar voor me. Geen wonder dat ik moe ben. Ik hoef het niet eerst erger te laten worden voordat ik goed voor mezelf mag zorgen.

Dat klinkt eenvoudig, maar voor veel vrouwen is het een blijvende oefening. Omdat strengheid vertrouwd voelt en mildheid onwennig. Geef jezelf daarin tijd. Je hoeft niet ineens een totaal andere innerlijke stem te hebben. Het is al veel als je de scherpe rand iets verzacht.

Ook je tempo speelt mee. Zelfcompassie krijgt weinig ruimte in een leven dat voortdurend vol staat. Als je alleen nog functioneert, is voelen vaak iets wat je uitstelt. Tot je lichaam of emoties je dwingen te stoppen. Vertragen hoeft niet groots of perfect. Het kan zitten in vijf minuten stilte voor de dag begint, een wandeling zonder doel, of even de hand op je hart leggen en merken wat er werkelijk in je leeft.

Wat zelfcompassie lastig maakt

Wie leert zorgen voor anderen, leert niet automatisch zorgen voor zichzelf. Zeker niet op een manier die verder gaat dan praktische zelfzorg. Een kop thee, vroeg naar bed of een middag rust zijn waardevol, maar zelfcompassie raakt een diepere laag. Het gaat over de vraag of jij er ook mag zijn met je kwetsbaarheid, je grenzen en je niet-weten.

Daar zitten vaak oude overtuigingen onder. Dat je niet lastig mag zijn. Dat je eerst moet geven voordat je iets mag ontvangen. Dat emoties beheerst moeten blijven. Of dat zachtheid gelijkstaat aan zwakte. Zulke overtuigingen verdwijnen niet omdat je rationeel begrijpt dat ze niet helpend zijn. Ze komen vaak juist omhoog op momenten dat je het moeilijk hebt. Vaak zijn dit soort overtuigingen al heel oud en stammen ze uit je kindertijd. Ook ik heb deze woorden zovaak gehoord. En het voorbeeld zo vaak gezien van een moeder, die zichzelf totaal wegcijferde.

Daarom helpt het om niet te veel van jezelf te eisen in dit proces. Als je merkt dat zelfcompassie op weerstand stuit, betekent dat niet dat je faalt. Het betekent meestal dat je iets ouds tegenkomt. Iets wat ooit nodig was om staande te blijven, maar nu misschien niet meer dient.

Begin niet met houden van jezelf, begin met ruimte maken

Er wordt vaak gezegd dat je van jezelf moet leren houden, zelfliefde moet ontwikkelen. Voor sommige vrouwen voelt dat echter ver weg of zelfs onbereikbaar. En eerlijk gezegd hoeft dat ook niet het startpunt te zijn. Zelfcompassie begint vaker met ruimte maken voor wat er is, zonder dat meteen te willen oplossen.

Je hoeft niet eerst volledig in balans te zijn. Je hoeft niet dankbaar, positief of verlicht te voelen. Je kunt beginnen met de vraag: wat heb ik nu nodig, als ik echt luister? Soms is dat rust. Soms helderheid. Soms een grens. Soms juist een arm om jezelf heen in plaats van nog een analyse.

Die vraag vraagt om vertraging en om moed. Want het antwoord is niet altijd praktisch of handig. Misschien ontdek je dat je al lang over je eigen grens heen gaat. Of dat je verdriet draagt dat nooit echt de ruimte heeft gekregen. Zelfcompassie betekent dan niet dat je direct alles oplost, maar dat je stopt met jezelf veroordelen om wat je voelt.

Zelfcompassie en het lichaam

Voor vrouwen in of rond de overgang is dit extra belangrijk. Niet omdat elke klacht daardoor verklaard kan worden, maar wel omdat lichamelijke veranderingen je gevoel van stevigheid kunnen beïnvloeden. Slechter slapen, sneller geëmotioneerd zijn, onrust in je lijf, minder energie - het kan maken dat je jezelf niet meer herkent. Juist dan ligt zelfkritiek op de loer.

Terwijl je lichaam vaak niet tegen je werkt, maar iets laat zien. Dat er te lang te veel is geweest. Dat herstel aandacht vraagt. Dat leven vanuit plicht niet eindeloos doorgaat zonder gevolgen. Zelfcompassie betekent dan ook luisteren naar lichamelijke signalen zonder ze meteen weg te zetten als zwakte of falen.

Soms helpt het om letterlijk terug te keren naar het lichaam. Rustiger ademen. Je voeten voelen op de grond. Een hand op je buik. Niet om alles op te lossen, wel om jezelf te laten merken: ik ben hier, en ik hoef mezelf niet op te jagen.

Hoe bouw je zelfcompassie op zonder in zelfmedelijden te blijven hangen?

Dat is een terechte vraag, want veel vrouwen zijn bang dat zachtheid omslaat in stilstand. Maar zelfcompassie en zelfmedelijden zijn niet hetzelfde. Zelfmedelijden vernauwt vaak. Je raakt opgesloten in je eigen pijn. Zelfcompassie opent juist iets. Er komt ademruimte, perspectief en vaak ook meer verantwoordelijkheid.

Omdat je niet langer vecht tegen wat je voelt, komt er energie vrij om bewuste keuzes te maken. Je hoeft jezelf niet eerst af te breken om in beweging te komen. Sterker nog, veel duurzame verandering ontstaat pas als de innerlijke strijd wat zachter wordt.

Dat betekent niet dat het altijd vanzelf gaat. Soms heb je een veilige bedding nodig om oude patronen werkelijk te zien en te doorvoelen. Niet omdat je het niet alleen kunt, maar omdat sommige processen eenvoudiger worden als je niet alles in je eentje hoeft te dragen. Ook dat is een vorm van zelfcompassie: erkennen dat je steun mag ontvangen.

Een zachtere manier van verdergaan

Zelfcompassie opbouwen is geen truc en geen eindbestemming. Het is een andere relatie met jezelf, die groeit naarmate je vaker kiest voor eerlijkheid zonder hardheid. Soms merk je het pas achteraf. Dat je minder snel over je grens gaat . Dat je verdriet niet meer meteen wegduwt. Dat je jezelf op een moeilijke dag niet langer behandelt als tegenstander

Misschien is dat wel de kern. Niet dat alles licht wordt, maar dat jij jezelf niet langer extra belast met oordeel. En dat je, juist in een fase van verlies, verandering of heroriëntatie, leert voelen dat je niet eerst sterker hoeft te worden om mild voor jezelf te mogen zijn.

Je mag vandaag al beginnen. Niet groots. Gewoon met één stiller moment, één eerlijkere zin, één gebaar dat zegt: ook ik verdien zorg.

Bevroren in het Moment (en andere overlevingsmechanismen)

Tue, 30 Jun 2026 11:16:33 GMT

Wanneer Overlevingsmechanismen Niet Meer Werken

Een overlevingsmechanisme is in feite een door jezelf aangeleerd gedrag, dat niet je natuurlijke gedrag zou zijn, als je echt helemaal jezelf kan zijn ('kan' is te vervangen door: mag, durft). Het is dus een gedrag dat je ofwel gelijk aanneemt, of dat geleidelijk ontstaat, als je je niet veilig voelt om wat voor reden dan ook. Als je je niet veilig voelt, dan gaat je autonome zenuwstelsel in een overlevingsstand. En al naar gelang de situatie, of de persoon die je bent, kan dat zich uiten in verschillende gedragsveranderingen bij je.

Wat zijn overlevingsmechanismen nu eigenlijk?

4 verschillende overlevingsmechanismen

Grofweg kun je de overlevingsmechanismen van een mens onderscheiden in 4 verschillende vormen, waarbij elke vorm dan natuurlijk zijn eigen uiting heeft:

Vechten (Fight)
Vluchten (Flight)
Bevriezen (Freeze)
Aanpassen (Adjust)

1. vechten

Dit is een staat van zijn waarin je constant het gevoel hebt dat je moet vechten. Zolang je maar de ander overstemt, de macht hebt en de controle behoudt, voelt dat voor je als 'veilig'. Zoals dit voor alle overig mechanismen ook geldt, is dit echter een schijnveiligheid. Sterker nog: je maakt het voor jezelf juist nóg onveiliger door steeds maar de confrontatie aan te gaan, of het hardst te praten zodat je iedereen overstemt. Je vertoont vaak (passief-)agressief en/of defensief gedrag.

Dit maakt dat je constant heel veel negatieve energie naar buiten toe verspreid, maar óók naar binnen toe! Zit je in deze modus, dan ben je vaak gefrustreerd, bozig, en vaak ook oververmoeid. Je hoofd draait overuren, elke situatie en confrontatie analyserend.

2. Vluchten

Dit is misschien wel het andere uiterste te noemen van de vecht-overlevingsmodus. Zit je in de vluchtmodus, dan ga je juist confrontaties uit de weg (je wordt een binnenvetter), je gaat vermijdend gedrag vertonen, dat aan je zenuwstelsel tegelijkertijd een 'angst' reflex doorgeeft. Zit je in deze modus dan kan zich dat uiten in obsessief je ergens instorten (bijvoorbeeld het zorgen voor een ander), in perfectionisme (alles moet perfect en vooral jij moet perfect zijn), of je chronisch zorgen maken om iets, om je angstgevoel te 'rechtvaardigen'.

Deze modus geeft dus een constant gevoel van onrust (angst), waardoor je nooit echt kunt ontspannen. Ook kun je als claimend worden ervaren, als iemand voor wie het nooit genoeg is. Je kunt je ook somber voelen doordat je alles binnenhoudt wat je voelt of vindt.

3. Bevriezen

Schiet je in deze overlevingsmodus, dan voel je je vaak niet verbonden met jezelf of het leven. Je ervaart andere mensen als onveilig, en kiest er (onbewust) voor om veel alleen te zijn en te doen.

De uitingsvormen, waar jij last van kan hebben, zit hem in lusteloos zijn, of juist een groot gevoel van schaamte. Je kunt ook letterlijk in elkaar 'ploffen', een burnout ontwikkelen, depressiviteit of dissociatie ervaren. Je hebt waarschijnlijk een groot gevoel van eenzaamheid en het gevoel van vastzitten in je leven.

4. Aanpassen

Dit is een veel voorkomend overlevingsmechanisme, omdat het een mechanisme is waar veel kinderen in terechtkomen, wanneer er een onveilige situatie bestaat in het gezin bijvoorbeeld. Maar ook als je bijvoorbeeld als volwassene in een abusieve relatie zit of hebt gezeten, is aanpassingsgedrag vaak het resultaat.

Dit gedrag uit zich in zogenaamd please-gedrag. Het een ander naar de zin maken en daarbij steeds jezelf wegcijferen. Doe je dit lang genoeg, dan weet je waarschijnlijk totaal niet meer wat jou blij maakt, wat je leuk vindt, wat je verlangen is. Ook kun je moeilijk je grenzen meer bewaken of aangeven, omdat je altijd 'ja' wil zeggen, ook als je van binnen misschien een 'nee' voelt.

Dit mechanisme is een beetje een gluiperd, omdat het in eerste instantie lijkt alsof je dit geluk brengt: de ander(en) reageert of reageren positief, en dat zal maken dat je een gevoel van opluchting of zelfs blijdschap kan voelen. Op de lange termijn, als grenzen vervagen (vooral dan ook voor jezelf!), merk je echter dat iemand in deze overlevingsmodus stil wordt, somber, in zichzelf gekeerd.

Enkele voorbeelden van uitingsvormen zijn hierboven al genoemd, maar jij kunt natuurlijk je geheel eigen uitingsvorm hebben. De gevoelens zijn echter wel misschien herkenbaar voor je als je in een overlevingsmodus zit.

Hoe kun je uit je overlevingsmechanisme stappen?

Als je heel lang hetzelfde doet, dan wordt het een automatisme. Bewust worden van je gedrag is dan ook een eerste vereiste. Dat gebeurt echter doorgaans niet vanzelf; het is niet voor niets een automatisme, waar je zonder bewustwording weinig tot geen invloed op hebt.

Wat je kunt doen om meer bewust te worden van je handelen is bijvoorbeeld een dagboek bijhouden over hoe je je voelt elke dag, de dingen die je doet of juist laat. Waar je keuzes maakt en of die keuzes echt uit je hart komen, of dat je eigenlijk niet weet waarom je die keuze maakt. Die bewustwording gaat een soort van 'kortsluiting' opleveren in je hoofd in eerste instantie. Velen haken op dat moment af, omdat dat spannend voelt of verwarrend. Het is juist op dat moment belangrijk dat als het zelf niet lukt, je hulpt zoekt bij een goede coach, therapeut of psycholoog.

Ook kan het zijn dat je door een gebeurtenis in zo'n veranderfase terechtkomt. Dan ga je merken dat je dat wat je altijd hebt gedaan (overlevingsmechanisme) niet meer lukt. Dat lijkt voor jou op complete chaos. Je kunt er dan ook wat moedeloos en verdrietig van worden. Ook dan is het belangrijk dat je probeert rust te creëren, door een wandeling of meditatie, ademhalingsoefeningen bijvoorbeeld. En lukt dat niet zelf, dan zoek hulp!

De overgang kan vaak je proces versnellen, omdat alles in jou ineens door elkaar geschud wordt. We kijken vaak naar de overgang als een fase die we liever zo snel mogelijk doorfietsen, om dan weer 'de oude' te worden. In feite helpt de overgang je echter om juist bewuster te worden van je lichaamssignalen, waardoor er ook bepaalde thema's sterker naar voren kunnen komen tijdens deze jaren. Je hebt dan de keuze: vecht je ertegen of ga je aan de hormonen? Of beweeg je nieuwsgierig mee en ga je voor heling en transformatie?

Bewustwording is nodig voor heling en verandering

iHet is dus nodig dat je in eerste instantie je bewust wordt van je overlevingsmechanisme. Vervolgens is het belangrijk om dan ook echt 'het beest in de bek te gaan kijken'. Waar komt het vandaan? Wat is je misschien overkomen wat je nog niet helemaal (of helemaal niet) hebt verwerkt? Om zo ook een echte transformatie te gaan bewerkstelligen, zodat jij weer echt je 'huidige ik' kan zijn, en de dingen doet en aantrekt die voor jou belangrijk en fijn zijn. Jezelf (weer) worden.

Een retraite voor persoonlijke ontwikkeling kan je daarbij helpen. Het is vaak een veilige plek waar gelijkgestemde vrouwen (in dit geval, natuurlijk zijn er ook mannenretraites) met elkaar kunnen delen. Andere ingangen kunnen proberen om tot begrip of verandering te komen. Juist door de letterlijke afstand, de onbekende medereizigers, de herkenning, het je gezien voelen, ontstaat die veiligheid en die rust.

Andere ingangen

Herken jij jezelf in bepaalde dingen die je hierboven leest? Neem dan met mij contact op om te bekijken wat we samen kunnen doen. Je kunt naar keuze ook een individuele retraite boeken als dat voor nu veiliger voor je voelt. Een mooie retreat om duidelijkheid te krijgen over verleden, heden en toekomst is de Full Circle Retreat, en een retreat die je echt andere ingangen laat zien, waardoor de lichaamswijsheid en -wetenschap wordt aangesproken is de Soul Resonance.

Op de hoogte blijven van mijn blogs en retraites?

S chrijf je dan nu in via Mailchimp en ontvang tevens de gratis gids "Van Chaos naar Richting"

Goed Afscheid Nemen van de Oude Jij

Thu, 18 Jun 2026 09:20:58 GMT

Rouwen om je Oude Zelf

Voordat je over kan stappen naar een nieuwe levensfase, is het belangrijk óók goed afscheid te nemen van de persoon die je niet meer bent.

Afscheid Nemen Van Wie Je Niet Meer Bent

Soms lijkt het alsof je zomaar ineens wordt geconfronteerd met dat je niet meer bent wie je was. Je kijkt in de spiegel en herkent jezelf nog wel, maar niet helemaal meer. Wat vroeger vanzelf ging, kost nu moeite. Wat je ooit belangrijk vond, voelt leeg of onnodig. Dat voelt soms alsof niets meer klopt. Als moeheid, of verdriet. Dat heeft een naam: rouwen om je oude zelf. En het komt dan ineens heel dichtbij, zonder aankondiging.

Dit is een vorm van rouw, die vaak niet erkend wordt én ook vaak voelt als verwarring. Er is geen eindstreep, geen plotselinge gebeurtenis. En toch voelt het ineens diep vanbinnen alsof je iemand bent kwijtgeraakt. Het gaat dan echter vaak om aspecten van jou, die niet meer duidelijk voelbaar zijn voor je. Spontaniteit misschien. Je energie. Je rol als partner, moeder of mantelzorger. Je lichaam zoals het ooit aanvoelde. Of de vrouw die altijd sterk was en doorging, en die je nu vanbinnen niet meer kunt bereiken.

Dit betekent rouwen om je oude zelf

Rouwen om je oude zelf is verdriet hebben om een versie van jezelf die je niet meer kunt zien of voelen en die niet meer terugkomt. Dat kan bijvoorbeeld ontstaan na een scheiding, een verlies, een burn-out, een zorgintensieve periode, ziekte, de overgang of simpelweg door een innerlijk proces van verandering. Je bent niet meer wie je was. En dat wat het moeilijk maakt is dat je vaak nog niet voelt wie je geworden bent of aan het worden bent.

Juist die tussenfase kan zwaar zijn. Veel vrouwen kennen de neiging om zichzelf toe te spreken met zinnen als: stel je niet aan, anderen hebben het erger, ik moet door. Maar rouw laat zich niet wegredeneren. Als je iets wezenlijks bent kwijtgeraakt, vraagt dat om erkenning. Ook als het delen zijn van jou die - wellicht logischerwijs - niet meer passen bij de levensfase die je ingaat.

Het oude zelf was vaak niet alleen een identiteit, maar ook een vorm van houvast. Misschien wist je precies wat jouw plek was in het gezin of op je werk. Misschien gaf zorgen voor anderen je betekenis. Misschien voelde je je veilig in controle, in presteren, in altijd beschikbaar zijn. Als dat wegvalt, voelt het niet alleen als verlies, maar ook als ontheemding. Alsof je geen vaste grond meer hebt onder je voeten. Alsof je je 'thuis' kwijtrraakt.

Waarom deze vorm van rouw vaak niet wordt herkend

We zijn vaak gewend om rouw te koppelen aan overlijden. Daardoor blijft verlies van identiteit vaak onder de radar. Je omgeving ziet misschien vooral dat je verder bent gekomen, dat de scheiding achter de rug is, dat de behandeling voorbij is, dat de kinderen groter zijn of dat je eindelijk wat rust hebt of je weer 'door' kan. Maar bij jou vanbinnen kan juist dán het besef indalen van wat het je heeft gekost.

Bij vrouwen van 45+ speelt daar vaak nog iets extra's mee. In deze levensfase verschuift er veel tegelijk. Het lichaam verandert. Relaties veranderen. Rollen verschuiven. Kinderen worden zelfstandiger of gaan uit huis. Ouders worden ouder of vallen weg. Werk dat jarenlang paste, kan ineens wringen. De overgang brengt daarbij niet alleen fysieke klachten, maar raakt voor veel vrouwen ook aan identiteit, vrouw-zijn en levensritme.

Dan is het niet vreemd dat je verdriet voelt om de vrouw die je was. Niet omdat die vrouw een betere versie van jezelf was, maar omdat deze versie altijd meer vertrouwd voelde voor je.

Deze rouw laat zich niet altijd zien als huilen of somber zijn. Soms uit het zich stiller. In prikkelbaarheid, onrust of onverklaarbare angstgevoelens, een gevoel van verloren zijn, je niet meer thuisvoelen. Je terugtrekken uit een sociaal leven, terwijl je tegelijkertijd verlangt naar meer echte verbinding.

Je kunt ook merken dat je blijft vergelijken. Met hoe je vroeger was. Met hoe snel je ooit dacht, werkte of herstelde. Met hoe je lichaam ooit reageerde. Met de versie van jezelf die altijd alles aankon. Hoe je kon verlangen naar seks. Hoe je altijd het middelpunt kon zijn van feestjes. Dat vergelijken is menselijk, maar het kan pijnlijk zijn. In die zin dat als jij daaruit steeds opnieuw de conclusie trekt dat je tekortschiet.

Soms is er nog een verergerende factor, en dat is een gevoel van schaamte. Omdat je vindt dat je dankbaar zou moeten zijn. Omdat je niet begrijpt waarom je verdrietig bent terwijl er geen duidelijke aanleiding lijkt. Of omdat je omgeving jouw verandering liever ziet als iets positiefs, terwijl jij nog midden in het verlies zit en je begrip wilt van je omgeving.

Ben jij aan het rouwen om je oude zelf?

Rouwen om je oude zelf is geen terugval

Een belangrijke misvatting is dat rouw om je oude zelf betekent dat je niet goed bezig bent. Alsof verdriet over wat was, automatisch betekent dat je weerstand hebt tegen groei of verandering. Maar zo werkt het juist niet.

Werkelijke verandering vraagt bijna altijd en afscheid van iets. Je laat een oude rol los, een oud ritme, een oude overtuiging, een oude overlevingsstrategie. Zelfs als die oude versie niet meer bij je past, mag je daar verdriet om hebben. Je hoeft niet te kiezen tussen dankbaar zijn voor wat zich aandient en rouwen om wat verdwijnt. Die twee kunnen naast elkaar bestaan.

Dat laatste is vaak het lastigste stuk. Je kunt tegelijk voelen: ik wil niet terug, en toch mis ik wie ik was. Die dubbelheid hoeft niet opgelost te worden. Ze wil vooral gedragen en gezien worden door jou. Er mag ruimte voor komen.

Hoe maak je ruimte?

Benoem wat je kwijt bent. Niet in algemene termen, maar concreet. Mis je je energie? Je onbevangenheid? Je libido? Je gevoel van richting? Je vertrouwen in je lichaam? De vrouw die nooit twijfelde? Hoe concreter je wordt, hoe minder diffuus het verdriet voelt.
Benoem de klachten die je nu voelt, emotioneel of fysiek. Kijk of je deze klachten met mildheid kunt benaderen, zodat er ruimte voor ontstaat en begrip.
Stel jezelf niet de vraag 'waarom', maar 'wat heb ik (of de klachten) nu nodig?"
Neem voldoende rust om écht te kunnen zijn met de zaken die je als minder aangenaam ervaart. Ze worden er zachter door.

Wat helpt niet?

Forceren, het wegstoppen of wegmoffelen door nóg harder je best te gaan doen
Vergelijken met anderen
Contact met anderen die jou het gevoel geven dat je je aanstelt (of die jou precies in die pijnpunten versterken, die je jezelf oplegt). Je hoeft geen definitief afstand te nemen, maar vraag begrip. Of zie deze mensen een tijdje niet.
Als een dolle je best gaan doen om 'positief te denken' als dat niet is wat je voelt. Dit werkt compleet averechts.

De nieuwe fase inluiden

Als je na een periode van rust en acceptatie zover bent om afscheid te nemen van de oude versie van jezelf, dan is het mooi om hier éxtra aandacht aan te besteden. Bijvoorbeeld in de vorm van een ritueel. Je kunt een ritueel doen voor het afscheid. En je kunt een ritueel doen om de nieuwe jij welkom te heten. Met alle onzekerheden die daarmee samenhangen. Dat is voor je onderbewustzijn heel belangrijk en helend.

Retreat rondom verlies van je oude zelf

Mijn retreat ' Full Circle" is bijzonder geschikt op het moment dat jij het gevoel hebt dat je rouwt om het verlies van je oude zelf. Ook ben je met dit thema meer dan welkom op een Individueel retreat . We kijken samen wat bij jou past en hoe je in die week weer meer jezelf - je nieuwe zelf - kunt gaan ontmoeten.

Voel je welkom!

Gids voor Vrouwelijke Levensfases

Wed, 13 May 2026 10:44:45 GMT

Vrouwelijke Levensfases

Vrouwelijke levensfases worden nog te vaak versmald tot losse labels. Puberteit, moederschap, overgang, ouder worden. In werkelijkheid verlopen die fasen veel minder netjes. Ze overlappen, schuiven in elkaar en raken niet alleen je hormonen, maar ook je identiteit, relaties, energie en gevoel van richting. Daarom helpt het niet altijd om alleen naar symptomen te kijken. Vermoeidheid kan samenhangen met hormonale verandering, maar ook met jarenlang over je grenzen gaan door een overlevingsstrategie die je al op zeer jonge leeftijd ontwikkelde bijvoorbeeld. Prikkelbaarheid kan voortkomen uit stress, verdriet, verlies van ruimte voor jezelf of uit de overgang. Het is zelden maar één ding. En juist daar ontstaat vaak opluchting: wanneer je stopt met zoeken naar één snelle verklaring en begint te zien hoe lichaam en leven met elkaar verbonden zijn.

Jarenlang van Opbouwen en Aanpassen

In je vroege jeugd leer je 'hoe je te gedragen' in eerste instantie van je ouders, het nest waar je opgroeide. Hopelijk was dat een veilig nest, waarin je richtlijnen kreeg. Soms echter is dat nest niet zo veilig (zoals dat in mijn eigen jeugd bijvoorbeeld was). En dan ga je vaak jezelf aanpassen waardoor een groot deel van je zelf misschien niet tot bloei komt, er eenvoudigweg niet mag zijn. Dat gaat op een later moment schuren

In eerdere volwassen levensfasen ligt de nadruk vaak op opbouwen. Een relatie, gezin, werk, een thuis, een rol in de wereld. Aan de buitenkant kan dat voelen als een periode van groei en vervulling. Tegelijk vraagt deze fase vaak veel aanpassing. Je leert rekening houden met anderen, verwachtingen waarmaken en meerdere rollen tegelijk dragen. Het kan ook zijn dat je een partner kiest, die jouw overlevingstrategie in stand houdt, waardoor je juist niet groeit en de schuring van binnen doorgaat met schade bij je aanrichten.

Voor veel vrouwen sluipt in deze jaren een patroon naar binnen waarin eigen behoeften steeds verder naar achteren verschuiven. Niet uit onwil, maar omdat er altijd iets urgenter lijkt. Kinderen, ouders, werk, partner, agenda, financiën. Je redt het, tot het je opbreekt. Dat moment komt niet voor iedereen op dezelfde leeftijd. Soms is het rond je veertigste, soms eerder, soms pas wanneer er meer rust komt en je ineens voelt hoe leeg je bent geraakt .

Signalen die een vrouw niet zou hoeven wegredeneren

Misschien herken je dat je sneller geïrriteerd bent, minder herstel ervaart, moeite hebt met slapen , bepaalde pijnen hebt die juist in stressvolle situaties opspelen. Of misschien heb je het gevoel dat je jezelf niet meer goed begrijpt. Misschien voel je minder enthousiasme, meer twijfel, of een sterk verlangen naar rust zonder precies te weten waarom.

Dat zijn vaak waardevolle signalen, die je niet zou moeten wegredeneren. Het zijn signalen die je uitnodigen om rust te nemen, om de weg naar binnen te maken en jezelf af te vragen: "wat doet dit met mij?", of: "Waar ben ik moe van geworden?", of: "Wáár in mijn lijf voel ik dit?", of: "Herken ik dit gevoel van eerdere momenten, is het iets terugkerends?".

De overgang als cruciaal moment

In het leven van de vrouw wordt de overgang vaak als iets ongewenst afgedaan. Ik wil mij ervoor inzetten dat de overgang wordt gezien als meer dan hormonaal ongemak. Natuurlijk zijn er allerhande hormonale ongemakken, waar je vrij weinig aan kunt doen, behalve een manier vinden om ermee om te gaan.

Als ik echter kijk naar de lichaamsgerichte manier van coachen die ik belangrijk vind in mijn eigen werk en dit combineer met mijn eigen overgang, dan merk ik dat júist op de fysieke plekken die overeenstemmen met mijn eigen ontwikkelpunten, ik nú fysieke overgangsklachten ervaar bijvoorbeeld.

Nog belangrijker vind ik de emotionele hormonale ongemakken. De hormonen zijn daar een soort van katalysator en mogen ook zo worden gewaardeerd en gezien. De snelle irritatie is er niet zómaar. Het is misschien wel een highway naar inzichten. MITS je ernaar WILT kijken natuurlijk! Irritatie of boosheid zegt altijd iets over grenzen.

De overgangsfase als bron van wijsheid

De overgang geeft je door de opvliegers, de emotionele rollercoaster een kans om te kijken naar wáár het wringt. Als je, net als ik de overgangsfase wilt zien als een periode van chaos, om te transformeren naar een wijzere en gebalanceerdere versie van jezelf, dan kún je niet om de versnelde signalen van de overgang heen.

Om rustig en wijs 'oud te worden' (en dit zeg ik met een glimlach, want ik weet dat sommige vrouwen er veel moeite mee hebben om ouder te worden en het vaak negatief wordt bestempeld) is het nodig dat alle emotionele rommel wordt opgeruimd. De rugzak wordt leeggeschud en wordt aangekeken. Als je je tot nochtoe niet uitgenodigd hebt gevoeld om de schuring of pijnpunten aan te kijken, dan gaat dit in de overgang geheid gebeuren.

De overgang is er dus om je te helpen. Hoe zou het zijn als je op díe manier naar de overgang zou kunnen kijken? En wat als je er al uit bent? Wat zijn je lessen dan? Heb je ze gevoeld, gezien, aangekeken? Of mag dat nog gebeuren?

Verlies, rouw en innerlijke verschuiving

Niet elke levensfase wordt gemarkeerd door leeftijd. Soms is het een gebeurtenis die een grens trekt tussen hoe het was en hoe het nu is. Een scheiding. Een sterfgeval. Een burn-out . Een verhuizing. Kinderen die uit huis gaan. Ontdekken dat je relatie of werk niet meer klopt. Zulke overgangen laten zich niet plannen, maar ze veranderen je wel.

Wat vaak onderschat wordt, is dat ook ogenschijnlijk positieve veranderingen verlies kunnen oproepen. Een nieuwe vrijheid kan gepaard gaan met leegte. Minder zorgtaken kunnen eerst voelen als richtingloosheid. Een lang gekoesterde wens die eindelijk werkelijkheid wordt, kan onverwacht spanning geven. Je laat immers altijd ook iets achter.

Rouw hoort daarom niet alleen bij overlijden. Rouw kan ook gaan over een versie van jezelf die niet meer past, een toekomstbeeld dat verandert of een lichaam dat niet meer aanvoelt zoals vroeger. Als je dat erkent, ontstaat er zachtheid. Dan hoef je je verdriet, verwarring of vermoeidheid niet meteen te corrigeren.

Wat helpt bij onrust of onrustige fases?

In onrustige levensfases zoeken velen naar 'controle'. Als het voelt alsof er chaos is, dan wil je liefst zo snel mogelijk weer alle touwtjes in handen. Toch zit je herstel of je welbevinden juist niet in nog meer grip, maar juist in nieuwsgierig meebewegen. Jezelf vaker te bevragen. Lief te zijn voor jezelf in die enorme kolk van onrust die er van zomaar vanuit het niets lijkt te bestaan.

Dat begint meestal heel klein. Door te stoppen als je voelt dat iets echt te veel is. Door eerlijker tegen jezelf (en misschien ook tegen anderen) te zijn over wat je energie kost. Door te stoppen met proberen met je hoofd alles te willen verklaren (malen). Door ruimte te creëren voor stilte of beweging (zonder dat daar dan gelijk een straf op staat als het niet lukt; kijk naar wat er wél lukt!).

Ook woorden helpen. Niet om alles vast te zetten, maar om jezelf te begrijpen. Soms is één gesprek waarin je merkt dat je niet gek bent, al een keerpunt. Of misschien wil je zomaar woorden aan papier toevertrouwen. Zonder te oordelen. Juist intelligente en sterke vrouwen hebben vaak behoefte aan woorden. Maar dan juist woorden die uitnodigen tot zachter worden, eerlijker en liever voor zichzelf te zijn.

Tot slot is het belangrijk om goed te kijken of iets structureel is of tijdelijk. Een tijdelijke drukke periode heeft altijd zijn weerslag, maar is eindig. Na zo'n stressvolle tijd zou je eigenlijk weer 'gewoon' moeten kunnen functioneren. Is dit níet het geval dan kan er iets structureels onder liggen, waar je wat mee mag en moet.

Het is daarom altijd in alle geval nodig dat je in contact blijft met jezelf. Niet uitlogt. Niet constant in je hoofd zit. Enkel door vaker stil te staan en te luisteren en voelen, blijf je in contact en kun je waarnemen.

P.S. Een moedige vorm van afstemmen met jezelf in hulp vragen. Ik kijk graag met je mee naar eventuele kwesties die er spelen en je innerlijke vraagstukken. Je hoeft het niet alleen te doen, je mag steunen op mijn ervaring met juist op die eerlijkere manier naar jezelf kijken. Niet om sneller alles achter je te laten, maar juist met aandacht onderzoeken wat de fase waarin jij zit fase van jou vraagt.

Holistische Coaching Versus Therapie

Sat, 02 May 2026 08:00:29 GMT

This is a subtitle for your new post

Die vraag is niet alleen praktisch, maar ook persoonlijk. Want achter die keuze zit vaak een diepere behoefte: eindelijk serieus nemen wat je lichaam, emoties en innerlijke stem al langer proberen te vertellen. Niet om jezelf te diagnosticeren, maar om helder te krijgen welke vorm van begeleiding echt steunend is in deze fase van je leven.

holistische coaching versus therapie uitgelegd: wat past beter bij wat ik nu nodig heb?

Holistische coaching of therapie: wat is het verschil?

Het grootste verschil zit meestal in de insteek. Therapie richt zich vaak op psychische aandoeningen, patronen, verwerking en herstel. Een therapeut werkt meestal vanuit een behandelperspectief. Er is aandacht voor diagnoses, trauma, angst, depressie, rouw of andere mentale en emotionele klachten die je functioneren beïnvloeden.

Holistische coaching kijkt ook naar patronen en emoties, maar vertrekt vaak vanuit een andere vraag. Niet alleen: wat is er mis of vastgelopen? Maar ook: wat wil er in jou gezien, gevoeld en veranderd worden? Daarbij wordt niet alleen naar je gedachten gekeken, maar ook naar je lichaam, energie, levensfase, grenzen, relaties en zingeving.

Dat maakt het onderscheid meteen minder zwart-wit dan veel mensen denken. Het is niet zo dat therapie alleen over problemen gaat en coaching alleen over groei. Beide kunnen diepgaand zijn. Beide kunnen confronterend en helend zijn. Het verschil zit vooral in de bedoeling, de deskundigheid en de context waarin gewerkt wordt.

Wanneer reguliere therapie beter past

Soms is de keuze vrij duidelijk. Als je te maken hebt met ernstige angstklachten, depressieve gevoelens, trauma, verslaving, suïcidale gedachten, dissociatie of langdurige psychische ontregeling, dan is therapie de meest passende route. Dit zal ik jou dan ook altijd adviseren. Ik ben immers geen psycholoog of psychiater. Ook als je het gevoel hebt dat je dagelijks functioneren echt onder druk staat, is het belangrijk dat je begeleiding krijgt van een gekwalificeerde behandelaar.

Therapie kan ook passend zijn als je verleden zich steeds opnieuw opdringt en je daar zelf niet meer veilig of stabiel doorheen komt. Denk aan oude hechtingswonden, ingrijpende verlieservaringen of terugkerende paniek. In zulke situaties is er vaak meer nodig dan inzicht alleen. Dan is behandeling, structuur en klinische deskundigheid en soms zelfs medicatie essentieel.

Voor veel vrouwen is dat geen gemakkelijke erkenning. Zeker niet als je gewend bent sterk te zijn, veel te dragen en vooral door te gaan. Toch is het geen teken van zwakte als therapie beter past. Het is juist een vorm van zorgvuldigheid naar jezelf.

Wanneer holistische coaching juist veel kan brengen

Er zijn ook fases waarin je niet per se ziek bent, maar wel uit verbinding geraakt. Je functioneert nog, misschien zelfs ogenschijnlijk prima, maar ergens klopt het niet meer. Je loopt vast op terugkerende onrust , perfectionisme, overbelasting, leegte, twijfel of een diep gevoel van vervreemding van jezelf.

Holistische coaching kan dan helpend zijn omdat het ruimte maakt voor het geheel. Niet alleen voor wat je denkt, maar ook voor wat je voelt, wat je lijf aangeeft en wat er in je leven veranderd wil worden. Zeker in periodes van overgang - zoals de menopauze, een scheiding, rouw, kinderen die uit huis gaan of het verlies van richting in werk of relaties - kan die brede benadering veel rust en helderheid geven.

In plaats van nog harder te analyseren, ga je leren vertragen. Je onderzoekt niet alleen waar je last van hebt, maar ook wat je nodig hebt. Niet als snelle oplossing, maar als uitnodiging om eerlijker te gaan leven.

Het lichaam doet mee

Een belangrijk kenmerk van holistische coaching is dat lichamelijke signalen serieus worden genomen. Vermoeidheid, spanning, slecht slapen, hormonale schommelingen, huilbuien, een kort lontje of het gevoel jezelf niet meer te herkennen zijn niet zomaar bijzaak. Ze horen bij het verhaal.

Dat is voor veel vrouwen een opluchting. Zeker als ze eerder het gevoel hadden dat hun klachten werden gereduceerd tot stress, leeftijd of "je moet gewoon wat meer ontspannen". Holistische coaching erkent dat lichaam en geest voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Niet alles moet 'weg'

Waar therapie soms logischerwijs focust op klachtvermindering c.q. genezing, kijkt holistische coaching vaak ook naar verlangen en leren. Waar wil je naartoe groeien? Welke oude rol past niet meer? Waar ben je jezelf kwijtgeraakt? En wat vraagt deze levensfase werkelijk van je? Wat mag je aanvaarden en wat mag je transformeren?

Dat maakt coaching vaak geschikt voor vrouwen die voelen dat er iets mag verschuiven, ook als ze dat nog niet helemaal kunnen benoemen, en ook als het ingewikkeld lijkt om écht afscheid van iets te nemen.

Holistische Coaching tijdens Menopauze

Rond de menopauze wordt het verschil tussen holistische coaching versus therapie vaak extra relevant. Veel vrouwen merken dat ze emotioneler, prikkelbaarder of onzekerder worden, terwijl ze tegelijkertijd midden in een druk leven staan. Werk, relaties, zorg voor anderen en lichamelijke veranderingen komen dan samen.

Niet elke klacht in deze fase vraagt om therapie. Soms is er vooral behoefte aan erkenning, vertraging, inzicht in patronen en steun bij het opnieuw afstemmen op jezelf. Dan kan holistische coaching veel betekenen, juist omdat er aandacht is voor de verwevenheid van hormonen, emoties, identiteit en levensvragen.

Tegelijk geldt ook hier: als er sprake is van zware depressieve klachten, trauma dat wordt getriggerd of ernstige angst, dan is therapie meer passend. Soms is het geen of-of, maar eerst stabiliseren in therapie en daarnaast of later coachende begeleiding gericht op herstel van regie en zelfverbinding.

Wat veel vrouwen verwarren

Een veelvoorkomende misvatting is dat coaching lichter zou zijn dan therapie. Dat hoeft niet zo te zijn. Holistische coaching kan juist heel diep gaan, omdat je niet alleen praat over wat je overkomt, maar ook werkelijk gaat voelen wat je al te lang hebt weggeduwd.

Andersom denken sommige vrouwen dat therapie alleen bedoeld is als het echt heel slecht gaat. Ook dat klopt niet. Therapie kan juist waardevol zijn voordat klachten verergeren.

De betere vraag is dus niet: wat is zwaarder of beter? Maar: wat sluit nu het meest aan bij mijn situatie, draagkracht en hulpvraag?

Hoe maak je een goede keuze?

Begin niet bij het label, maar bij je ervaring. Heb je vooral behoefte aan behandeling van psychische klachten, veiligheid bij trauma of professionele ondersteuning bij ernstige ontregeling? Dan is therapie de aangewezen route.

Voel je eerder dat je bent vastgelopen in oude patronen, dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt of dat je verlangt naar meer rust , helderheid en een andere manier van leven? Dan kan holistische coaching beter passen.

Let ook op de manier waarop iemand werkt. Niet elke coach is hetzelfde, en niet elke therapeut ook. Vraag hoe er gekeken wordt naar lichaam, emoties, levensfase en verleden. Vraag ook of iemand eerlijk kan aangeven wanneer een andere vorm van begeleiding passender is. Juist dat zegt veel over integriteit. Jouw vragen zijn bij mij welkom!

Voor sommige vrouwen werkt een combinatie het best, mits de rollen helder blijven. Therapie voor verwerking en stabiliteit. Coaching voor bewustwording, richting en het oefenen van nieuw gedrag in het dagelijks leven. Dat vraagt afstemming, maar kan heel krachtig zijn.

Veel vrouwen zijn geneigd te kiezen voor wat nog net verantwoord voelt. Niet te zwaar, niet te zichtbaar, niet te confronterend. Of juist voor iets wat daadkrachtig klinkt, zodat ze het gevoel houden dat ze het goed aanpakken. Maar echte passende begeleiding kies je niet met je imago. Je kiest haar met eerlijkheid.

Wat echt telt, is dat de vorm past bij de plek waar jij nu staat en waar je behoefte ligt. Die afstemming is voor mij cruciaal. Vanuit daar ontstaat namelijk iets wezenlijks. Geen snelle fiks, maar een vertrouwensband die je een stevigere beweging terug naar jouw essentie laat maken.

Alleen jij kunt oordelen over waar je nu staat

Tue, 28 Apr 2026 09:52:45 GMT

Niemand kent jou beter dan jijzelf

Nu ik in Spanje als zelfstandige werkzaam ben, val ik hier in het ziekenfondssysteem (ja, dat bestaat hier nog!). Een van de vereisten is dat je een keer per jaar een volledige analyse laat doen van je gezondheid. En kort geleden was het mijn beurt om mij te laten testen. En dat deed werkelijk van alles met me.

Ik had mijzelf nog zó voorgenomen om niet zo'n oud wijf te worden dat dan klaagt over de jonge professionals. Maar toen ik binnenstapte in het voor mij nieuwe gezondheidscentrum hier in Ontur en vervolgens in de kamer van de 'verpleegster' zat, die amper 20 moet zijn, merkte ik dat ik niet op mijn gemak was. De verpleegster moest mij wegen, moest de glucosewaarde controleren en mijn lengte meten. Dat was alles.

Ik wist dat ik véél te zwaar zou zijn. Na mijn ongeluk vorig jaar, de moeilijke revalidatie en het daarmee samengaande moeizaam weer in beweging komen (lees: sporten of wandelen), leverde mij een gewichtstoename van 12 kilo op (bovenop het overgewicht dat er toch al mijn hele leven was). Het is geen excuus, het is een feit. Ik kan nog steeds niet hurken of rennen zonder veel pijn.

Ik schrok echter van mijn gewicht. Ik zit óók nog steeds midden in de overgang, wat allerhande klachten met zich meebrengt die typisch zijn voor de overgang, weet ik inmiddels door mijn studie menopauzecoach. Een van mijn klachten is een constant pijnlijke achilles, die lijkt op een stevige hielspoor. Dus lekker lang wandelen kost veel moeite en pijn. En maakt dat ik minstens twee dagen moet uitrusten van zo'n wandeling.

Ik weet ook dat dit uiteindelijk overgaat. En dat ik nú moet roeien met de riemen die ik heb. En dat doe ik. Inmiddels ben ik ook weer gewicht aan het verliezen, waardoor ik in elk geval het gevoel heb dat ik weer gezonder wordt.

De verpleegster prikt me: "glucose goed". Weegt me: "veel te zwaar, wil je een workshop bijwonen over gezonde voeding?". Ik vertel haar dat ik daar echt heel erg veel over weet, omdat mijn gewicht mijn hele leven al een struggle is. Ik vertel haar ook dat ik in de overgang zit. Ze zegt "oh ja?", "ben je onregelmatig ongesteld?". Ik vertel haar over mijn operatie rond mijn 40e, toen mijn baarmoeder werd verwijderd en dat ik daarom niet meer ongesteld word. Ik vertel haar dat mijn gewicht enorm is toegenomen door mijn ongeluk en de moeizame revalidatie en de overgang.

Als ik thuiskom en ik kijk in mijn medisch dossier, staat er enkel "obees". Er staat niks over mijn ongeluk, er staat niks over de overgang. Oh ja, er stond wel dat ik 'onregelmatig ongesteld' zou zijn....(hoe dan?). Als ik later de bmi-waarden bekijk, dan ben ik niet obees. Ik heb een bmi waarbij gevaar voor obesitas op de loer ligt. Niet om het minder erg te maken, want ik ben te zwaar. Dat weet ik. Maar wel om de realiteit aan te geven. Ik word er verdrietig van en voel me niet gehoord of gezien en meer dan beoordeeld, vooral ver oordeeld. En dat na geen enkele vraag over hoe ik me voel, over wat mijn verleden is, hoe ik het red tijdens de overgang die al zolang voortduurt.

Ik krijg een vervolgonderzoek (dat doen ze altijd in twee keer), waar ik urine en bloed moet afgeven.

"Oud" versus "Jong"

Het vervolg

Vandaag ga ik terug voor de uitslag van de testen. Bij de broodmagere en ook zeer jonge arts. Een vrouw die ik al eerder trof en die weinig tijd lijkt te hebben om naar je te luisteren ("Waar zijn de huisartsen van vroeger?" schreeuwt het 'oude wijf' in mij), ondanks dat er zowel de vorige keer als vandaag letterlijk niemand anders in de wachtkamer zit.

Alle waarden zijn uitzonderlijk goed. Behalve mijn cholesterol. Als ik zeg "ja dat wist ik al", vraagt ze "hoe weet je dat"? Ik vertel haar (voor de tweede keer, eerste keer heeft ze het niet genoteerd) dat zo'n 15 jaar geleden is vastgesteld dat ik genetisch bepaald hoog cholestorol heb. Maar véél meer 'goed' cholesterol dan slecht, zo'n 85% goed (lees: ik eet zeer gezond). En daarom adviseerde de cardioloog in Nederland om geen medicijnen te slikken.

Ze draait haar ogen naar de hemel en zegt: "poeh, nu niet meer hoor: je cholesterol is zo hoog als de wolken". Dus ik moet aan de medicijnen en op dieet. Ik probeer haar weer mijn verhaal te vertellen, ook dat ik al 3 keer opnieuw in de overgang ben met de nodige gewichtstoename, over mijn baarmoederverwijdering en over de moeite weer op te starten na een jaar waarin ik voornamelijk lag op een bank te herstellen en veel pijn heb gehad en moeite om überhaupt weer te kunnen lopen. Er wordt niets genoteerd door de assistente.

Waarop ze - nog voordat ik kan aangeven dat ik inmiddels al een verandering heb ingezet - zegt: "Maak je niet druk, het is nu eenmaal zo en we gaan het volgen, kom over een maand maar terug en dan kijken we wel of je bent afgevallen". Inmiddels was ik sinds mijn laatste weging al 3 kilo kwijt (in 2 weken). Na deze woorden loopt ze weg en laat mij met de assistente achter. Geen vraag van "goh, hoe draag je je overgang"? "Heb je zelf vragen?". Of "Heb je hulp nodig?" Nee. Een en al oordeel en dan ook nog aan de oppervlakte: ze is dik en heeft een hoog cholesterol.

Het belang van coaching in de overgang

Gelukkig weet ik inmiddels heel veel over de overgang en alle 'gekke' symptomen die de kop op kunnen steken. Ook dat de overgang zélf maakt dat er véél meer cholesterol wordt geproduceerd dan anders. Ook de gewichtstoename is normaal, en heel veel fysieke pijntjes die maken dat álles véél meer moeite kost.

Soms is het gewoon nodig dat iemand je helpt dit te dragen. Begrip toont voor jouw moeite én jouw manier om hiermee om te gaan of hoe je je best doet. Dat iemand überhaupt wéét dat iets dat jij voelt of meemaakt menopauze-gerelateerd is. Een menopauze coach 'oordeelt' niet over jouw proces, jouw moeite, maar zal je helpen kleine dingetjes te veranderen, en je de overtuiging geven dat dat wat je draagt, dat wat je overkomt, tijdelijk is. En dat sommige dingen dus 'heel normaal' zijn. En iets waar jij met de beste wil van de wereld niets aan kan doen. En ook dan geldt: hoe meer je er tegen vecht, hoe moeilijker je het ervaart.

Niet alleen geestelijk zijn er allerhande processen, maar ook lichamelijk en voor beide is naar mijn mening nog veel te weinig aandacht in de reguliere zorg.

Mijn eigen inzicht

Als ik later in de app het volledige rapport van het onderzoek bekijk, zie ik dat mijn cholesterol niet 'tot hoog in de wolken is'. Ja, het is zeker te hoog en verhoogd. Maar als ik kijk naar de waarden dan staat dit gelijk aan 'met een verhoogd risico op klachten'. Tja, dat wist ik eigenlijk al. Wel is er nu méér 'slecht' cholesterol en minder 'goed'. Dus ik weet ook dat het lager mag en moet. En dat komt ook wel, zeg ik tegen mezelf. Ik ben goed bezig. Alle overige waarden zijn uitzonderlijk goed (voor een vrouw van mijn leeftijd én in de overgang, denk ik erachter).

Het had ook anders gekund. Het had niet als een sensatie hoeven te worden gebracht. Er had kunnen worden doorgevraagd. Maar ja, daar had ze geen tijd voor blijkbaar.

Als ik kijk in mijn dossier staat er dat ik 20 mei opnieuw moet worden gewogen. En dat ik pillen krijg voor de cholesterol. Er staat niets over mijn hysterectomie, niets over mijn operatie en revalidatie vorig jaar. En er staat nog steeds dat ik onregelmatig ongesteld ben en obees.

Tja.... Het deert me niet meer. Ik voel me gezond en ik voel dat ik goed bezig ben. Ik ben degene die mijzelf mag en moet beoordelen, daar waar het gaat over mijn inzet en hoe ik ben en wat ik heb meegemaakt dat maakt dat ik nu fysiek niet helemaal top ben. Want ik ben de enige die de gehele waarheid en realiteit kent. Dus ik zeg tegen mezelf: alle begin van verandering is moeilijk en ik ben goed op weg.

Niet alleen fysiek

Mijn verhaal gaat over mijn fysieke gezondheid. Maar hoe vaak hoor ik niet verhalen van mijn gasten of cliënten, die aangeven dat ze zo'n last hebben van wat ánderen vinden. "Hoe lang is het nu geleden dat je man is overleden? "Heb je de draad al opgepakt?". "Zit je nu nog steeds in die burnout?". Je kent ze wel. Die vragen die eigenlijk een oordeel behelzen. En als je je er door laat beïnvloeden (in dit geval niet volledig je rouwproces doorloopt, of té snel weer doet alsof je niet meer in die burnout zit), dan komt het later driedubbel zo hard terug.

Als ik je íets kan en wil meegeven is dat enkel JIJ kunt oordelen over waar je nú staat in je leven. Niemand anders. Ieders weg is anders en hoe iedereen reageert op triggers ook. Hoe lang het duurt om te genezen of je weer fit te voelen idem. Kijk daarom óók vaker terug. Naar de weg die al achter je ligt en hoe je dát al allemaal hebt doorstaan. Wees je eigen grootste fan en supporter. Wees daarom lief voor jezelf en juich jezelf toe gedurende jouw proces. Laat je niet verleiden tot je slecht voelen over jezelf of jouw ontwikkeling, omdat iemand anders sneller, beter, harder, flexibeler, slanker of wat dan ook is.

Joehoeeeeee, ik juich voor mezelf. Doe je mee?

Waarom voel ik me leeg vanbinnen?

Wed, 22 Apr 2026 08:40:46 GMT

De stille vraag vanbinnen

Soms merk je het niet eens meteen. Je doet wat er van je gevraagd wordt, zorgt voor anderen, werkt door, regelt, plant en houdt alles draaiende. En toch is er ergens vanbinnen een stille vraag die terug blijft komen: waarom voel ik me leeg vanbinnen? Juist sterke vrouwen herkennen dit gevoel vaak pas als het niet meer weg te duwen is.

Bovenop dat gevoel van leegte komt vaak gelijk een schuldgevoel. Je leven is toch vol? Je hebt toch voldoende sociale contacten? Je gaat toch naar die yogaklas? Dit schuldgevoel vertelt je bewust of onbewust 'dat je je niet zo aan moet stellen'. Laat me je dit vertellen: je stelt je niet aan. En die leegte betekent zeker niet dat er iets mis is met jou. Dat gevoel van leegte is een signaal. Een innerlijk teken dat je te lang over je eigen grenzen heen bent gegaan, te weinig ruimte hebt gehad of neemt om te voelen en bij jezelf in te checken. Hierdoor ben je onderweg het contact met jezelf kwijtgeraakt. Dat kan geleidelijk zijn gebeurd, zonder directe aanleiding, of mét directe aanleiding. Hoe dan ook: wat zeker is, is dat het een diep effect op je heeft.

Waarom voel ik me leeg vanbinnen?

Die vraag heeft zelden een simpel, of maar één antwoord. Leegte ontstaat vaak door een optelsom van ervaringen, verantwoordelijkheden of ingeslikte gevoelens. Wat je van buiten laat zien, hoeft namelijk niet overeen te komen met hoe het vanbinnen werkelijk met je gaat. En juist als er aan de buitenkant iets anders te zien is dan je aan de binnenkant voelt, komt er nóg een stress-factor bij: de schijn ophouden.

De leegte die je voelt hangt vaak samen met een moeheid die niet verdwijnt met een nacht goed slapen. Het is vaak een teken van disbalans. Misschien heb je veel gegeven (in je gezin, relatie of werk), en weinig ontvangen (lees: aan jezelf gegeven) op een niveau dat je echt voedt. Of misschien ben je in een levensfase gekomen waarin oude zekerheden niet meer vanzelfsprekend voelen, waardoor je terechtkomt in een meer existentieel vraagstuk. Denk hier maar eens aan: kinderen worden zelfstandiger, relaties veranderen, je lichaam verandert, je werk past niet meer zoals vroeger. Dat lijkt allemaal heel logisch en normaal, maar desalniettemin kan het een grote impact op je hebben. De vraag naar zingeving, richting en identiteit kan dan ineens pijnlijk dichtbij komen.

Leegte is zeker niet direct gelijk aan depressie, maar het is ook niet iets om zomaar weg te wuiven. Het is een ervaring die aandacht vraagt, vaak ook echt schuurt. We zijn geneigd om dat wat schuurt snel weg te duwen, er geen aandacht aan te besteden. Wat als je er eens bij blijft en je afvraagt wat dit gevoel je wil vertellen? Durf je het te laten schuren om een verandering te kunnen inzetten? Natuurlijk ben je bij mij van harte welkom om dit samen te onderzoeken, dan hoef je het in elk geval niet alleen te doen.

Veel voorkomende oorzaken van innerlijke leegte

Langdurige stress en overbelasting
Verlies en rouw
Onverwerkte emoties/ervaringen
Leven op de automatische piloot
Oude patronen van pleasen en/of sterk zijn
Overgang en hormonale veranderingen

Hoe merk je dat het meer is dan vermoeidheid?

Een leeg gevoel vanbinnen gaat vaak verder dan moe zijn. Je kunt het merken aan een gebrek aan plezier in dingen die je eerder wél raakten, het wordt door mijn cliënten wel vaker omschreven als "leven in een grijs gebied; geen highs, geen lows". Aan snel geëmotioneerd zijn of juist niets meer kunnen voelen. Aan rusteloosheid, slecht slapen, onverklaarbare somberte, een kort lontje of moeite om keuzes te maken .

Soms uit het zich lichamelijk. Druk op de borst, spanning in je buik, hoofdpijn, vermoeidheid, hartkloppingen of een voortdurend gevoel van onrust . Lichaam en geest laten zich niet netjes scheiden. Zeker niet als je lang te weinig ruimte hebt gemaakt voor wat er vanbinnen leeft.

Toch is het goed om nuance te houden. Innerlijke leegte kan een emotioneel, hormonaal of existentieel karakter hebben, maar soms spelen ook medische factoren mee, zoals slaaptekort, schildklierproblemen of andere lichamelijke oorzaken. Als klachten aanhouden, is het verstandig om ook lichamelijk te laten meekijken.

Wat helpt bij innerlijke leegte?

Krop het niet op; praat erover met iemand die echt wil luisteren, zonder gelijk tot oplossing van het probleem over te willen gaan. Heb je zo iemand niet in je buurt, of wil je niet gelijk een coach in de arm nemen; schrijf het dan op, in een dagboek of een schrift. Zonder dat je gelijk een verklaring probeert te zoeken, benoem wat je voelt: ik voel niks. Of: ik ben moe. Of: ik weet niet meer wat goed voor mij is. Alleen al door aandacht te geven aan je gevoel met zachte woorden, maak je het gevoel zachter.
Kijk eens waar je energie weg lekt. Kijk eens naar je dag en onderzoek waar je over je grenzen gaat. Waar doe je iets vanuit 'moeten' en niet vanuit 'willen' (hoe dit dan ook komt). Waar pas je je aan? Waar denk je dat er iets van je wordt verwacht?Dat onderzoek vraagt eerlijkheid. Soms is de conclusie confronterend. Misschien leef je al jaren op een manier die vooral werkt voor anderen. Dan is verandering niet altijd eenvoudig, maar wel noodzakelijk.
Kom uit je hoofd, en ga terug naar je lichaam. Geef je lichaam extra veel aandacht. Rek en strek, koop een lekkere bodylotion om je huid te verzorgen (je orgaan 'huid' staat in verbinding met het thema grenzen), haal bewust adem, ga wandelen, dansen, zacht bewegen op muziek; dit zijn alle simpele manieren om weer meer verbinding te maken met je lijf en wat er daar te voelen is.
Neem jezelf serieus. Schuldgevoel, schaamte zijn niet opbouwend voor dat wat er in jou leeft. Wegwaaien heb je waarschijnlijk al te lang gedaan en het heeft je niet verder gebracht. Probeer de boodschap welkom te heten. Ik help je daar graag bij.

Roept deze blog vragen of andere reacties bij je op? Deel ze dan met me? Je bent welkom met alles wat je vindt of voelt.

5 Signalen dat je jezelf voorbij loopt

Wed, 08 Apr 2026 14:43:09 GMT

Herken jij de signalen?

Je leven is meer dan levendig. Je rent maar door en je hoofd is vol. Nog even dit, nog even dat. Het lijkt of je alles onder controle hebt. En dat is gevaarlijk. Want juist dán merk je niet dat je van binnen 'op' aan het raken bent. Sta daarom eens met mij samen stil, bij de 5 signalen die aangeven dat je jezelf aan het voorbij lopen bent. Niet om je te veroordelen, maar om je bewuster te maken van het gevaar dat loert.

Jezelf voorbijlopen gebeurt zelden van de ene op de andere dag. Meestal is het een proces van kleine momenten waarop je over je grens gaat, je gevoel parkeert of jezelf aanpast omdat het nu even niet uitkomt om stil te vallen. Zeker als je gewend bent verantwoordelijk te zijn, veel te dragen of vooral sterk te moeten zijn, kan dat lang onopgemerkt blijven.

Waarom je het vaak pas te laat merkt

Veel vrouwen die zichzelf voorbijlopen, zijn vaak vrouwen die intelligent zijn, veel aankunnen, zorgzaam zijn, loyaal blijven en niet snel opgeven. Dat is een kracht, maar diezelfde kracht kan ook maken dat je je signalen te lang wegduwt.

Daar komt bij dat lichamelijke en emotionele klachten niet altijd direct worden herkend als overbelasting. Vermoeidheid schuif je af op drukte. Prikkelbaarheid noem je een slechte dag. Slecht slapen hoort misschien bij de overgang, rouw of stress. En dat kan allemaal waar zijn. Toch is de echte vraag vaak: luister je nog naar wat er onder die klachten ligt?

De 5 signalen dat je jezelf voorbijloopt

Dit is meer dan een drukke dag of week. Het is een vermoeidheid die dieper zit. Je wordt wakker en voelt je niet echt opgeladen. Je sleept jezelf door de dag heen, hebt weinig ruimte in je hoofd en zelfs kleine dingen kunnen te veel voelen. Die uitputting is niet altijd alleen fysiek. Emotionele belasting, jarenlang aanpassen of voortdurend alert zijn, vragen net zo goed energie. Rust nemen helpt dan soms maar gedeeltelijk, omdat je systeem niet alleen slaap nodig heeft, maar ook ontlading, zachtheid en veiligheid (van jezelf!)

Als je merkt dat je energie structureel laag is, vraagt dat niet om discipline, maar om vertraging en dingen waar je energie van krijgt.

1. JE BENT MOE, OOK ALS JE GESLAPEN HEBT

2. Je raakt veel sneller geïrriteerd of wordt uit het niets emotioneel

Kleine dingen lijken ineens harder binnen te komen. Voelen als kritiek of een aanval. Je reageert kortaf, voelt sneller frustratie of schiet juist onverwacht vol. Hier herken je jezelf wellicht niet. Jij bent juist degene die alles kalm en rustig probeert te houden. Daarom kan dit voelen alsof je compleet de weg kwijt bent. En dat is eng.

Prikkelbaarheid is een signaal dat je draagkracht is overschreden. Als je te lang over je grenzen gaat, wordt je lontje korter. Niet omdat je zwakker bent geworden of de weg kwijt bent, maar omdat er minder buffer is.

Ook huilbuien, innerlijke onrust of een gevoel van opgejaagdheid horen hierbij. Dat betekent niet automatisch dat er iets mis is met jou. Het betekent waarschijnlijk dat je te lang te veel hebt gedragen.

3. Je hebt geen flauw idee meer over wat je nu zelf wilt

Dit is een van de moeilijkst te herkennen én de meest onderschatte signalen die er zijn. Als iemand vraagt wat je nodig hebt, wat je graag wilt of waar je blij van wordt, moet je lang nadenken. Niet omdat het antwoord er niet is, maar omdat je er te weinig bij stil hebt gestaan. Het contact met wat er van binnen is - waar je van houdt, waar je van aangaat, wat je energie geeft - is volledig weg.

Veel vrouwen zijn gewend om eerst te kijken naar wat nodig is in het gezin, op het werk of in relaties. Dat patroon ontstaat vaak niet bewust. Het groeit langzaam. Op een gegeven moment weet je feilloos wat anderen nodig hebben, maar voel je je onzeker zodra het over jou gaat .

Jezelf voorbijlopen betekent dan niet alleen dat je te veel doet. Het betekent ook dat je steeds verder verwijderd raakt van je eigen binnenwereld. En juist daar begint herstel: weer leren voelen wat van jou is.

4. Je lichaam trekt aan de rem

Hoofdpijn, gespannen schouders, hartkloppingen, buikklachten, slecht slapen of een voortdurend gejaagd gevoel. Het lichaam spreekt vaak eerder dan woorden. Zeker wanneer je jezelf hebt aangeleerd om vooral door te gaan, laat het lichaam merken dat het niet meer lukt op wilskracht alleen.

Dat betekent niet dat elke klacht direct voortkomt uit stress of emotionele overbelasting. Soms spelen hormonen, de overgang of andere fysieke oorzaken een duidelijke rol. Toch is het zelden helpend om lichaam en leven helemaal los van elkaar te zien. Je lichaam draagt mee wat jij misschien al te lang hebt gedragen.

Wie alleen probeert de klacht weg te krijgen zonder te luisteren naar de boodschap eronder, mist vaak een belangrijk deel. De vraag is niet alleen: hoe krijg ik dit weg? Maar ook: wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?

5. Je gaat nog harder werken: jezelf vastzetten met nóg meer discipline

Dat is misschien wel de lastigste valkuil. Veel vrouwen reageren op signalen van overbelasting door nog beter hun best te doen, zeker als daar ook nog een stiekeme innerlijke criticus zit, die nog niet is verwerkt. Ze plannen strakker, slikken hun emoties in, zetten door en spreken zichzelf streng toe. Even volhouden, nog één drukke periode, daarna wordt het rustiger.

Alleen...... Het wordt vaak niet zomaar vanzelf rustiger; je hebt immers nóg meer hooi op je vork genomen. Als het je gewoonte is om jezelf op de laatste plaats te zetten, vul je elke vrijgekomen ruimte weer op met nieuwe verantwoordelijkheden. Dat is niet iets bewusts, maar dat is je vertrouwde mechanisme geworden.

Wat wel?

Okay, nóg meer controle werkt dus niet. Wat werkt wel? Als je jezelf herkent in één (of misschien wel alle 5 de signalen), dan wordt er van je gevraagd om eerlijk te kijken. Naar je leven, hoe je dat hebt ingericht en naar jezelf. Wat is zelfdestructief? Waar ga je structureel over je grens? Wat houd je vol terwijl het je leegtrekt? En durf je jezelf serieus te nemen dat je niet ineens 'gek' doet, maar dat je emoties en je pijntjes, je korte lontje een oorzaak hebben?

Durf je te erkennen dát je moe bent? Schrijf eens op, in een doorlopend stuk, zonder de pen van je papier te halen waardoor je zo moe bent? Of waar je klaar mee bent? Dan komen er wellicht inzichten, die je hoofd niet zo een, twee, drie kan bedenken.

Pas als je écht met eerlijke ogen naar jezelf gaat kijken en jezelf gaat toestaan dat je niet alle bordjes in de lucht hoeft te houden, kan er ruimte komen voor een subtiele verandering. En die subtiele verandering zal ervoor zorgen dat alles een beetje in de goede richting gaat verschuiven.

Is er meer nodig?

En soms is er meer nodig dan zelfreflectie alleen. Zeker als patronen diep zitten, als je al lang overleeft in plaats van leeft, of als je in een intense levensfase zit zoals rouw, relatieverandering of de menopauze.

Dan kan begeleiding helpen om te vertragen op een manier die veilig voelt. Niet om je te repareren, maar om weer contact te maken met jezelf. Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek .

Wat helpt bij innerlijke onrust echt?

Wed, 01 Apr 2026 09:32:22 GMT

Niet alleen druk in je hoofd

Innerlijke onrust voelt vaak niet alleen als "druk in je hoofd". Het zit ook in je lichaam. Een gejaagd gevoel in je borst, slecht slapen, snel geïrriteerd raken, blijven piekeren, moeite hebben met keuzes maken of het gevoel dat je altijd "aan" staat. Als je jezelf afvraagt wat helpt bij innerlijke onrust, is het meestal geen kwestie van nog even doorzetten. Juist niet. Onrust is vaak een signaal dat er iets in jou om aandacht vraagt.

Veel vrouwen herkennen dit pas laat. Je hebt geleerd om verantwoordelijk te zijn, sterk te blijven en te zorgen voor anderen. Ondertussen ga je ongemerkt over je eigen grenzen heen. Dat kan een tijd goed lijken te gaan, totdat je merkt dat je minder veerkracht hebt, emotioneler bent dan anders of voortdurend spanning voelt zonder duidelijke reden. Dan is de vraag niet alleen hoe je van die onrust afkomt, maar ook waar die vandaan komt.

Wat helpt bij innerlijke onrust als je hoofd maar doorgaat?

De eerste neiging is vaak om de onrust op te lossen met denken. Je analyseert, zoekt verklaringen, probeert grip te krijgen. Dat is begrijpelijk, maar het werkt niet altijd. Innerlijke onrust zit namelijk zelden alleen in je gedachten. Ze ontstaat vaak uit een combinatie van opgebouwde spanning, onverwerkte emoties, lichamelijke disbalans, overbelasting of een levensfase waarin iets wezenlijks verschuift.

Denk aan de overgang, rouw, relatieveranderingen, kinderen die uit huis gaan, mantelzorg, verlies van werkplezier of het besef dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. In zulke fases reageert je systeem. Soms subtiel, soms heel nadrukkelijk. En hoe langer je eroverheen leeft, hoe harder het lichaam gaat spreken.

Wat helpt, is dus niet alleen rust nemen in praktische zin. Wat helpt, is vertragen genoeg om te kunnen voelen wat er werkelijk speelt. Dat vraagt moed, want veel vrouwen zijn eerder gewend om dóór te gaan dan om stil te staan.

Niet alles hoeft meteen weg

Dat klinkt misschien vreemd, maar het is een belangrijk keerpunt. Innerlijke onrust wordt vaak sterker als je er krampachtig vanaf wilt. Je veroordeelt jezelf omdat je niet ontspannen bent, je baalt van je gevoeligheid of je vindt dat je je moet aanstellen. Daarmee komt er nog een laag spanning bovenop de onrust die er al was.

Vaak begint echte verandering bij erkenning. Niet in de zin van opgeven, maar in de zin van eerlijk zijn. Ik ben onrustig. Mijn lichaam staat gespannen. Er is iets in mij dat aandacht nodig heeft. Alleen al dat besef kan ruimte geven.

Acceptatie betekent niet dat je alles maar moet laten zoals het is. Het betekent dat je stopt met vechten tegen wat je op dit moment voelt. Vanuit die zachtere houding kun je veel helderder gaan zien wat jou helpt.

Begin in het lijf, niet alleen in het hoofd

Als je onrust ervaart, is je zenuwstelsel vaak overprikkeld. Dan helpt het niet om jezelf te dwingen tot grote inzichten. Dan helpt het eerst om je lichaam het signaal te geven dat het iets veiliger mag worden.

Dat hoeft niet groots te zijn. Juist eenvoudige dingen werken vaak het best. Rustig uitademen, een hand op je buik leggen, een korte wandeling zonder telefoon, minder koffie, vaker naar buiten, warmer eten, eerder naar bed. Het zijn geen wondermiddelen, maar ze helpen je systeem wel om uit de constante staat van alertheid te komen.

Wat daarbij belangrijk is: kies niet alles tegelijk. Innerlijke onrust vraagt meestal niet om een streng herstelplan, maar om kleine, herhaalbare bewegingen richting rust. Als je te veel wilt veranderen, wordt dat al snel een nieuwe vorm van druk.

Waarom vertragen zo lastig kan zijn

Voor veel vrouwen is vertragen niet vanzelfsprekend. Zodra het stil wordt, komt er juist meer gevoel omhoog. Verdriet, boosheid, leegte, vermoeidheid of onzekerheid. Maar ook verantwoordelijkheidsgevoel (je moet nog zoveel doen voor je werk of voor je kinderen of voor de wereld), of schuldgevoel (want je doet dat allemaal niet als je vertraagt) kunnen behoorlijke tegenliggers zijn. Dan lijkt doorgaan veiliger. Dat is schijnveiligheid. Het is je gevoel wegstoppen. Op het moment zelf wordt het dan minder schrijnend, maar later steekt het de kop op. Bijvoorbeeld in lichamelijke klachten!

En dat is precies waarom vertraging wél echt nodig is. Niet om in zwaarte te blijven hangen, maar om jezelf weer te kunnen horen. Wat voel je eigenlijk echt? Waar zeg je al te lang ja terwijl je nee bedoelt? Waar houd je spanning vast? Welke verantwoordelijkheid draag je die misschien niet meer van jou is?

Goede vragen brengen vaak meer rust dan snelle oplossingen, omdat ze je terugbrengen naar wat van binnen klopt.

Wat helpt bij innerlijke onrust op de lange(re) termijn?

Als de onrust al langer speelt, is alleen een warm bad of een weekend uitslapen meestal niet genoeg. Dan is er meer nodig dan herstel aan de oppervlakte. Dan helpt het om te onderzoeken welke patronen jouw onrust voeden.

Misschien ben je gewend om alles zelf te dragen. Misschien voel je haarfijn aan wat anderen nodig hebben, maar niet meer wat jij zelf nodig hebt. Misschien stel je hoge eisen aan jezelf of neem je nauwelijks ruimte voor herstel. Innerlijke onrust is dan geen los probleem, maar een gevolg van hoe je al langere tijd leeft.

Duurzame rust ontstaat vaak pas als je andere keuzes gaat maken. Duidelijker begrenzen. Minder pleasen. Meer voelen voordat je reageert. Eerlijker zijn over wat te veel is. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is het diep werk. Zeker als je jarenlang gewend bent geweest om sterk te zijn.

Daarom helpt begeleiding soms juist wél. Niet omdat er iets mis is met jou, maar omdat het moeilijk is om patronen van binnenuit altijd zelf te zien. Een veilige, rustige spiegel kan dan veel in beweging zetten.

Kies je voor een retreat , dan brengt deze je letterlijk ver weg van je dagelijkse situatie, waardoor het gemakkelijker is om te oefenen met dat wat je voelt en ontdekt. Tegelijkertijd rust je uit en doe je een enorme dosis energie op omdat je in het buitenland bent, vaak met goed weer, en vaak ook met gelijkgestemden, waardoor je je gedragen en gesteund voelt.

Wat kun je vandaag al doen?

Het is dus belangrijk om níet alleen te proberen te begrijpen, maar met een holistische blik naar jezelf te kijken. En als je dat moeilijk vindt, dan kan een holistisch coach je helpen.

Als je merkt dat de onrust oploopt, begin dan klein en vriendelijk. Zet niet meteen de vraag centraal hoe je weer de oude moet worden. Misschien is de oude manier van leven juist een deel van het probleem.

Vraag jezelf liever af: wat heeft mijn systeem vandaag nodig om iets zachter te worden? Dat kan stilte zijn, beweging, een gesprek, een grens, een middagdutje, minder schermen of gewoon even niets hoeven. Hoe eenvoudiger de vraag, hoe eerlijker het antwoord vaak wordt.

Schrijven kan ook helpen. Niet om mooie inzichten te produceren, maar om te ontladen. Schrijf eens op waar je spanning voelt, wat je al te lang wegslikt en waar je eigenlijk naar verlangt. Vaak ontstaat er pas rust als je stopt met alles binnenhouden.

En merk je dat de onrust je dagelijks functioneren beïnvloedt, je slaap structureel slecht is of je vastloopt in angst of somberheid, neem dat dan serieus. Je hoeft niet te wachten tot het erger wordt. Ondersteuning vragen is geen teken van zwakte, maar van zelfzorg.

In dat kader kun je vandaag al een gratis kennismakingsgesprek met mij aanvragen. Dat kost je niets, alleen een simpele drempel overstappen. Spreek ik je binnenkort?

Online Coaching bij Burnoutklachten helpt

Fri, 27 Mar 2026 11:24:23 GMT

Een burnout gebeurt niet in één dag

Je merkt het vaak niet op één dag. Eerder in kleine signalen die je eerst nog wegwuift. Slechter slapen. Sneller geïrriteerd zijn. Concentratie die steeds vaker wegvalt. Het gevoel dat zelfs gewone dingen te veel worden. Voor veel vrouwen voelt online coaching bij burnout klachten dan als een eerste veilige stap - juist omdat je niet nog meer hoeft te regelen, reizen of volhouden.

Burn-out ontstaat zelden omdat je "te zwak" bent. Vaker juist omdat je lang sterk bent geweest. Omdat je hebt gezorgd, gedragen, geregeld en doorgezet. Misschien voor je gezin, je werk, je ouders, je relatie of alles tegelijk. En ergens onderweg ben je signalen van je lichaam en je emoties gaan negeren, niet uit onwil, maar uit gewoonte.

Wanneer je op dat punt bent gekomen, helpt het niet om nóg harder je best te doen. Wat wel helpt, is stilstaan bij wat er werkelijk speelt. Niet alleen bij vermoeidheid of stress, maar ook bij de diepere laag. Waar ben je jezelf kwijtgeraakt? Waar ben je over je grenzen gegaan? En hoe kun je op een zachtere, duurzamere manier terugkeren naar jezelf?

Waarom online coaching bij burnout klachten juist dan passend kan zijn

Als je uitgeput bent, voelt de drempel naar hulp soms hoog. Alleen al de gedachte aan reistijd, wachten in een praktijkruimte of opnieuw je verhaal moeten doen kan veel voelen. Online coaching haalt een deel van die belasting weg. Je kunt in je eigen omgeving blijven, op een plek waar je je veilig voelt.

Dat lijkt praktisch, en dat is het ook, maar er gebeurt nog iets anders. In je eigen huis is vaak sneller zichtbaar hoe je werkelijk leeft. Je hoeft niets op te houden. De spanning in je lijf, de onrust in je hoofd, de moeite met rust nemen - het komt directer in beeld. Daardoor kan begeleiding heel eerlijk en dichtbij zijn.

Tegelijk is online coaching niet voor iedereen op ieder moment de beste vorm. Als er sprake is van ernstige psychische klachten, acute ontregeling of een situatie waarin medische zorg nodig is, dan is andere of aanvullende hulp belangrijk. Goede coaching kijkt dus niet alleen naar wat mogelijk is, maar ook naar wat verantwoord en passend is.

Burn-out is niet alleen moe zijn

Veel vrouwen denken lang dat ze "gewoon moe" zijn. Tot rust nemen lukt even, maar het helpt niet echt. Je blijft leeg. Of je voelt juist spanning die niet zakt, zelfs als je niets hoeft. Dat komt omdat burn-out klachten niet alleen over energie gaan. Ze raken je hele systeem.

Je lichaam kan signalen geven zoals hartkloppingen, hoofdpijn, gespannen spieren, slecht slapen of een opgejaagd gevoel. Emotioneel kun je sneller huilen, vlakker worden of het gevoel hebben dat alles te veel binnenkomt. Mentaal merk je misschien besluiteloosheid, vergeetachtigheid of een voortdurend gevoel van druk.

Bij vrouwen tussen de 40 en 65 speelt vaak nog iets mee. Levensfases schuiven over elkaar heen. Werk vraagt veel, kinderen zijn in een andere fase, ouders hebben zorg nodig, relaties veranderen en het lichaam verandert mee. Ook hormonale schommelingen of menopauzeklachten kunnen stress versterken of burn-out klachten maskeren. Dan is het extra waardevol als begeleiding niet alleen naar functioneren kijkt, maar ook naar de vrouw als geheel.

Wat goede online coaching bij burnout klachten inhoudt

Goede coaching gaat niet uit van snelle oplossingen. Het is geen lijstje met tips waarmee je daarna weer precies hetzelfde leven moet kunnen dragen. Het begint met vertragen. Eerst samen helder krijgen wat er speelt, hoe lang dat al speelt en wat jouw systeem eigenlijk al die tijd heeft proberen te vertellen.

Van daaruit ontstaat ruimte voor bewustwording. Niet als vaag begrip, maar heel concreet. Je leert herkennen waar je spanning opbouwt, welke patronen je uitputten en waarom je misschien steeds over je eigen grenzen heen gaat. Vaak gaat het om oude loyaliteiten, verantwoordelijkheidsgevoel of de neiging jezelf pas serieus te nemen als alles voor een ander geregeld is.

Daarna komt de fase van oefenen. Grenzen voelen en aangeven. Anders omgaan met schuldgevoel. Herstellen zonder jezelf op te jagen. Dat vraagt tijd. Soms ook teleurstelling, omdat je ontdekt dat je niet zomaar terug wilt naar hoe het was. Juist daarin zit vaak de werkelijke verandering.

De kracht van een holistische benadering

Bij burn-out werkt een puur mentale aanpak niet altijd voldoende. Natuurlijk helpt inzicht, maar je lichaam moet ook weer leren dat het veilig is om te ontspannen. Daarom is een holistische benadering vaak helpend. Die kijkt niet alleen naar gedachten, maar ook naar emoties, lichamelijke signalen, leefritme, relaties en zingeving.

Dat betekent niet dat alles ingewikkeld wordt. Integendeel. Het kan juist heel eenvoudig beginnen. Opmerken wanneer je adem hoog zit. Voelen wat er gebeurt als je een grens wilt uitspreken. Herkennen dat je vermoeidheid soms verdriet bedekt. Of dat je onrust niet alleen komt door drukte, maar ook door een leven dat niet meer klopt met wie je nu bent.

Voor veel vrouwen is dat een opluchting. Niet meer alleen hoeven "fixen", maar leren luisteren. Niet nog meer discipline, maar meer afstemming . Dat is een ander soort herstel. Langzamer misschien, maar vaak wel veel duurzamer.

Wat je online wél en niet kunt verwachten

Online begeleiding kan diepgaand zijn, maar het is geen wondermiddel. Je klachten verdwijnen niet automatisch omdat je gesprekken voert. Coaching vraagt ook jouw bereidheid om eerlijk te kijken, te vertragen en nieuwe keuzes te oefenen. Soms voelt dat bevrijdend, soms confronterend.

Wat je wél mag verwachten, is een veilige setting waarin je niet hoeft te presteren. Een coach die luistert zonder oordeel, verbanden helpt zien en je ondersteunt om stap voor stap terug te bewegen naar rust en helderheid. Niet door je te pushen, maar door je te helpen voelen wat klopt.

Wat je niet hoeft te verwachten, is een strak protocol dat voor iedereen werkt. Herstel is persoonlijk. De ene vrouw heeft vooral behoefte aan rust en begrenzing. De andere merkt dat onder de vermoeidheid rouw, boosheid of identiteitsvragen liggen. En soms lopen deze lagen door elkaar heen.

Hoe weet je of online coaching bij burnout klachten bij jou past?

Dat hangt af van waar je nu staat. Als je nog enigszins kunt reflecteren, behoefte hebt aan persoonlijke begeleiding en voelt dat je vastloopt in oude patronen, dan kan online coaching heel passend zijn. Ook als je de stap naar hulp klein wilt houden of je agenda en energie beperkt zijn, is het een toegankelijke vorm.

Twijfel je vooral omdat je denkt dat jouw klachten "nog niet erg genoeg" zijn? Dan is het goed om juist daar even bij stil te staan. Veel vrouwen wachten te lang, omdat ze gewend zijn zichzelf pas serieus te nemen als het echt niet meer gaat. Terwijl vroegtijdige begeleiding vaak voorkomt dat je verder uitput.

Merk je daarentegen dat je volledig vastloopt, nauwelijks meer functioneert of intens psychisch lijdt, zoek dan altijd ook contact met je huisarts of andere passende zorg. Coaching kan waardevol zijn, maar hoeft medische of psychologische behandeling niet te vervangen.

Een eerste gesprek hoeft niet zwaar te zijn

De stap naar begeleiding voelt vaak groter in je hoofd dan in werkelijkheid. Je hoeft niet meteen je hele leven te verklaren. Je hoeft ook niet eerst "helder" te hebben wat er misgaat. Juist als alles door elkaar loopt, kan een eerste gesprek helpen om rust en richting te brengen.

In een warme coachingsrelatie mag je woorden zoeken, stiltes laten vallen, twijfelen en terugkomen op wat je eerder zei. Dat is geen zwakte. Dat is vaak precies hoe herstel begint. Niet in één groot inzicht, maar in kleine momenten van eerlijk worden naar jezelf.

Voor vrouwen die verlangen naar die combinatie van zachtheid, diepgang en duidelijke begeleiding, kan een traject via Anna Houben Coaching een passende ingang zijn. Juist omdat er ruimte is voor jouw tempo, jouw verhaal en de bredere levensfase waarin je je bevindt.

Misschien hoef je het niet meteen groots te maken. Misschien is de volgende stap alleen dit: erkennen dat je niet gemaakt bent om eindeloos door te gaan, en dat echte verandering vaak begint op het moment dat je durft te vertragen.

Meer Rust In Je Hoofd

Mon, 23 Mar 2026 14:38:33 GMT

Van overactief naar rust in je hoofd

Het begin van jouw dag. Je ogen zijn open, maar je hoofd draait al op volle toeren. Gedachten over werk, zorgen om anderen, dingen die je niet moet vergeten, gesprekken die blijven hangen, lichamelijke signalen die je niet goed kunt plaatsen. Als je dit herkent, dan verlang je waarschijnlijk ook naar meer rust in je hoofd. En dat is logisch. Je bent een actief persoon. En er rust veel op je schouders. Misschien draag je wel al te lang te veel. Voor veel vrouwen ontstaat die onrust niet van de ene op de andere dag. Ze bouwt zich langzaam op. Jaren van verantwoordelijk zijn, sterk blijven, doorgaan, schipperen en aanpassen laten hun sporen na. Zeker in fases van verandering - zoals de overgang, een verlies, relationele verschuivingen, kinderen die uit huis gaan of juist extra zorg vragen - kan je innerlijke wereld voller raken dan goed voor je is. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je systeem je iets probeert te vertellen.

Waarom je hoofd niet vanzelf rustig wordt

We denken vaak dat rust terugkomt zodra de agenda leger wordt of na die vakantie waar je zo naartoe leeft. Maar zo werkt het meestal niet. Een vol hoofd is niet alleen een gevolg van veel taken. Het is ook een gevolg van ingehouden emoties, voortdurende alertheid en de keuze die je maakt om steeds uit te stellen van wat jij zelf nodig hebt.

Misschien herken je dat je lichaam moe is, terwijl je hoofd maar door blijft gaan. Of dat je eindelijk even zit, maar juist dán de onrust voelt opkomen. Dat is niet vreemd. Op het moment dat de afleiding wegvalt, wordt voelbaar wat je eerder nog kon wegduwen.

Daarbij speelt ook mee dat veel vrouwen gewend zijn om eerst naar buiten te kijken. Wat heeft het gezin nodig, wat vraagt het werk, wie kan ik helpen, waar moet ik sterk in zijn? Die gerichtheid op de ander is niet verkeerd. Maar als daar te weinig tegenover staat, raak je het contact met jezelf langzaam kwijt. En juist dat verlies aan innerlijk contact zorgt vaak voor mentale ruis.

Meer rust in je hoofd vraagt iets anders dan discipline

Wanneer je onrust ervaart, is de neiging groot om het op te lossen met nog meer controle. Strakker plannen. Beter slapen. Minder op je telefoon. Gezonder eten. Dat kan zeker helpen, maar alleen als het niet weer een extra laag druk wordt. Meer rust in je hoofd ontstaat zelden doordat je jezelf nog beter organiseert. Veel vaker ontstaat het wanneer je stopt met vechten tegen wat je voelt. Rust begint waar eerlijkheid begint. Hoe gaat het werkelijk met je? Waar ben je overheen gegaan? Wat houd je al te lang vol? Wat mag eindelijk aandacht krijgen?

Dat betekent niet dat je alles meteen moet omgooien. Juist niet. Grote veranderingen zijn niet altijd nodig. Soms zit de verschuiving in iets veel subtielers: jezelf serieuzer nemen, een grens uitspreken, verdriet toelaten, vertragen zonder schuldgevoel.

De rol van je lichaam bij innerlijke onrust

Een onrustig hoofd is niet alleen mentaal. Je lichaam doet altijd mee. Spanning in je schouders, slecht slapen, hartkloppingen, een kort lontje, huilerigheid of juist vlakte - het zijn signalen die niet losstaan van wat er vanbinnen speelt. In de overgang kan dat nog sterker worden. Hormonale veranderingen maken je vaak gevoeliger voor prikkels, vermoeidheid en stemmingswisselingen. Daardoor lijkt het soms alsof je jezelf niet meer terug kent.

Dat kan beangstigend zijn, zeker als je altijd gewend was om stevig te functioneren. Toch is het helpend om die ervaring niet direct als probleem te zien dat weg moet. Je lichaam trekt aan de bel. Niet om je tegen te werken, maar om je stil te zetten bij iets wat aandacht vraagt. Daar zit ook een nuance in. Niet iedere onrust is hetzelfde. Soms komt zij voort uit overbelasting en te weinig herstel. Soms uit rouw of onverwerkte emoties. Soms uit een leven dat uiterlijk nog klopt, maar innerlijk niet meer past. En soms is het een combinatie. Precies daarom werkt een standaardoplossing vaak maar tijdelijk.

Wat wel helpt als je verlangt naar meer rust

Rust vraagt ruimte. Niet alleen in je agenda, maar ook in je binnenwereld. Dat begint vaak met vertragen. Niet als luxe, maar als noodzakelijke stap om weer te kunnen voelen wat er speelt.

Vertragen kan heel klein beginnen. Een paar minuten zonder scherm. Een wandeling in de natuur met alleen de geluiden van die natuur. Even zitten met een kop thee zonder iets te moeten. Voor veel vrouwen voelt dat in het begin ongemakkelijk. Alsof er meteen van alles omhoog komt. Dat klopt vaak ook. Maar juist daar ligt de ingang naar verandering. Wat je blijft vermijden, blijft op de achtergrond energie vragen.

Daarnaast helpt het om je gedachten niet altijd letterlijk te nemen. Een druk hoofd produceert vaak veel doemscenario's, zelfkritiek en herhalende piekergedachten. Die gedachten voelen echt, maar zijn niet altijd waar. Door ze op te merken zonder er direct in mee te gaan, ontstaat er wat meer ruimte. Schrijven kan daarin steun geven. Niet om het perfect op papier te krijgen, maar om chaos zichtbaar te maken.

Ook grenzen zijn essentieel. Veel innerlijke onrust blijft bestaan omdat je ergens structureel over je eigen grens gaat. Dat kan groots zijn, zoals te lang in een uitputtende situatie blijven. Maar ook klein, zoals telkens bereikbaar zijn, overal op inspringen of geen herstelmoment nemen. Grenzen stellen geeft niet altijd meteen een rustig gevoel. Soms roept het eerst schuld of spanning op. Toch is het op langere termijn vaak een van de krachtigste wegen naar meer stabiliteit.

Rust ontstaat niet altijd door minder te doen

Soms denk je dat je vooral minder moet. Minder afspraken, minder verantwoordelijkheden, minder prikkels. Dat kan kloppen. Maar het kan ook zijn dat je juist méér nodig hebt van wat voedt. Meer stilte. Meer natuur. Meer beweging. Meer echte gesprekken. Meer tijd om te voelen in plaats van te analyseren.

Daar zit een belangrijk verschil. Minder doen vanuit uitputting is iets anders dan bewust kiezen voor wat jou herstelt. Het eerste blijft vaak hangen in overleven. Het tweede brengt je langzaam terug naar jezelf.

Als praten alleen niet genoeg is

Inzicht is waardevol, maar het is niet altijd voldoende. Je kunt heel goed begrijpen waarom je onrustig bent en toch blijven vastlopen in hetzelfde patroon. Dat komt omdat veel spanning niet alleen in gedachten zit, maar ook in je zenuwstelsel en je lichaam is opgeslagen.

Daarom helpt begeleiding vaak het meest wanneer er ruimte is voor zowel woorden als beleving, zoals bijvoorbeeld tijdens een coaching retraite. Niet alleen praten over wat er gebeurt, maar ook stilstaan bij wat je voelt, waar je blokkeert, wat je nodig hebt en wat je misschien al jaren hebt weggedrukt. In een veilige setting kan er dan iets zachter worden. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat je het niet langer alleen hoeft te dragen.

Wanneer professionele begeleiding helpend kan zijn

Soms kom je zelf een heel eind. En soms merk je dat je blijft draaien in hetzelfde rondje. Je weet dat het anders moet, maar niet hoe. Of je bent zó gewend geraakt aan spanning dat rust zelfs onwennig voelt.

Dan kan het helpend zijn om samen te kijken naar wat er onder de onrust ligt. Niet vanuit haast of prestatie, maar vanuit aandacht. Zeker in levensfases waarin veel samenkomt, geeft het vaak al verlichting als iemand echt met je meekijkt en de juiste vragen stelt. Daarbij staat juist een zachte, heldere begeleiding centraal. Niet harder duwen, maar vertragen, voelen en opnieuw leren luisteren naar jezelf. Voor veel vrouwen lijkt dat een luxe die zij zich doorgaans niet kunnen permiteren. In werkelijkheid is de keuze om stil te staan en opnieuw te luisteren naar jezelf een cruciaal keerpunt.

Meer rust in je hoofd begint met toestemming

Misschien is dat wel de kern. Rust komt niet alleen door betere gewoontes of minder verplichtingen. Rust begint op het moment dat je jezelf toestemming geeft om niet alles meer te hoeven dragen zoals je dat altijd hebt gedaan.

Toestemming om moe te zijn. Om niet meteen een oplossing te hebben. Om te voelen dat iets schuurt. Om eerlijk te erkennen dat deze fase iets anders van je vraagt. Dat is geen opgeven. Dat is volwassen worden op een diepere laag.

Je hoeft niet eerst om te vallen voordat je naar jezelf gaat luisteren. Je hoeft niet te wachten tot de onrust ondraaglijk wordt. Juist nu, in het midden van je gewone dagen, mag je beginnen met zachter leven. Met iets meer aandacht voor wat er in jou gehoord wil worden.

Meer rust in je hoofd is vaak niet het gevolg van alles onder controle krijgen. Het is het gevolg van thuiskomen bij jezelf, stap voor stap, in een tempo dat werkelijk bij je past.

Een retreat voor vrouwen in Spanje kiezen

Fri, 20 Mar 2026 11:38:50 GMT

Is een retreat voor vrouwen in Spanje iets voor jou?

Er komt vaak geen groot kantelpunt met tromgeroffel. Vaker begint het met kleine signalen die je te lang hebt genegeerd: slecht slapen, sneller geïrriteerd zijn, veel piekeren, de behoefte aan rust in je hoofd, het gevoel dat je wel doorgaat maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Juist dan kan een retreat voor vrouwen Spanje je veel meer bieden dan een paar dagen weg. Het kan zomaar eens de eerste plek zijn waar je niet hoeft vol te houden, maar even mag landen en je gedragen voelen.

Waarom een retreat voor vrouwen in Spanje je zoveel meer oplevert

Afstand en rust doen iets met je blik; verplaatst deze. Van naar buiten gericht, naar gericht naar binnen. Wanneer je letterlijk uit je dagelijkse omgeving stapt, ontstaat er ruimte om anders te kijken naar wat je voelt, wat je draagt, wat je hindert of wat niet langer past. Spanje werkt daarin voor veel vrouwen bijna vanzelf mee. Het licht, de natuur, de eenvoud van buiten zijn helpen je systeem vertragen.

Dat betekent niet dat een retraite in Spanje automatisch helend is. De plek alleen doet het werk niet. Wat wel verschil maakt, is de combinatie van rust, veiligheid, gedragenheid door gelijkgestemden en je begeleiding. Zeker als je in een overgangsfase zit - na verlies, tijdens de menopauze, bij relatievragen, overbelasting of een groeiend gevoel van vervreemding - heb je vaak meer nodig dan alleen ontspanning. Dan wil je niet afgeleid worden, maar juist zorgvuldig begeleid worden in wat zich aandient.

Voor wie is een retreat passend?

Een retreat is niet alleen voor vrouwen die "er helemaal doorheen zitten". Juist vrouwen die lang sterk zijn geweest, veel verantwoordelijkheid dragen en gewend zijn hun gevoelens opzij te zetten, kunnen veel baat hebben bij deze vorm van vertraging. Aan de buitenkant loopt alles soms gewoon nog door in je dagelijkse leven. Van binnen is het onrustig, leeg of vermoeiend.

Misschien herken je dat je veel geeft, maar weinig oplaadt. Of dat je lijf al langer signalen afgeeft die je verstand blijft wegredeneren. Misschien sta je op een kruispunt en voel je dat je niet nog een jaar op dezelfde manier verder wilt. Dan kan een retreat helpend zijn, niet als vlucht, maar als bewuste tussenruimte, waarin tijd ontstaan voor reflectie en het bepalen van een andere koers.

Voor vrouwen tussen de 40 en 65 speelt vaak nog iets extra's mee. Levensfasen schuiven. Kinderen worden zelfstandiger, relaties veranderen, ouders worden kwetsbaarder, werk voelt minder passend, de menopauze laat zich gelden. Oude rollen beginnen te knellen. Dat merken is niet zwak, of ondankbaar. Het is vaak een teken dat er iets nieuws gezien wil worden.

Wat je mag verwachten van een goede retraite

Niet iedere retreat heeft dezelfde bedoeling. Er zijn retraites die vooral draaien om ontspanning, yoga of wellness. Daar is helemaal niets mis mee, zolang het past bij wat jij nu nodig hebt.

Maar als je verlangt naar echte helderheid, is het verstandig om verder te kijken dan een mooi huis en een aantrekkelijk programma.

Een goede retraite voor vrouwen biedt bedding. Dat voel je in de manier waarop er met je wordt omgegaan. Is er ruimte voor jouw verhaal, zonder haast of oordeel? Wordt er gekeken naar jou als geheel - lichaam, emoties, levensfase, patronen en verlangens? En is er ook plek voor stilte, zodat niet elk moment gevuld wordt met activiteiten?

Verdieping vraagt om afwisseling. Een afwisseling tussen een gesprek, maar ook ervaringsoefeningen, die je écht voelt precies daar waar het bij jou om gaat. Een gesprek kan veel openen, en een ervaring veel losmaken, maar pas in de rust erna daalt vaak in wat echt geraakt is. Daarom werkt een retreat het best wanneer begeleiding en vrije ruimte elkaar aanvullen. Niet de hele dag "aan" staan, maar ook niet aan je lot worden overgelaten.

Wat zoek jij specifiek in een retreat voor vrouwen in spanje?

Het aanbod is breed, en dat maakt kiezen soms lastig. Begin niet bij de foto's, maar bij de vraag: wat hoop ik hier werkelijk te vinden? Als jouw behoefte vooral rust en herstel is, wil je een andere setting dan wanneer je behoefte hebt aan doorbraak of richting.

Kijk vervolgens naar de groepsgrootte. Kleinschaligheid maakt vaak een groot verschil, zeker als je gevoelig bent voor sfeer of het spannend vindt om je open te stellen. In een kleine groep is er meestal meer persoonlijke aandacht en meer veiligheid om jezelf te laten zien. Voor sommige vrouwen past een individueel retreat nog beter, juist omdat er dan volledig aangesloten kan worden op wat er op dat moment speelt.

Let ook op de achtergrond van de begeleider. Iemand die werkt met vrouwelijke levensfases, emotionele processen en lichamelijke signalen kijkt anders dan iemand die zich alleen richt op ontspanning of mindset. Zeker bij thema's als rouw, identiteitsverlies, grenzen, hormonale veranderingen of langdurige overbelasting is deskundigheid geen detail, maar een voorwaarde.

Praktische informatie zegt ook veel. Is duidelijk hoe lang het retreat duurt, wat inbegrepen is en hoeveel ruimte er is voor maatwerk? Een warm gevoel bij de tekst is waardevol, maar heldere informatie geeft vertrouwen. Dat geldt ook voor een kennismaking voora f . Als je eerst even kunt voelen of er een klik is, wordt de stap vaak veel rustiger. Voel je welkom om contact op te nemen.

Wat een retreat je wel en niet kan geven

Een retraite kan veel in beweging zetten. Je kunt helderder voelen wat je grenzen zijn, meer begrip krijgen voor je lichaam, woorden vinden voor verdriet of eindelijk erkennen dat je anders wilt leven. Dat is waardevol, en vaak diepgaand.

Maar een retreat hoeft niet spectaculair te zijn om betekenisvol te zijn. Soms is de grootste verschuiving juist klein en stil. Beter slapen. Zachter kijken naar jezelf. Voor het eerst uitspreken dat het zo niet langer gaat. Minder jezelf wegduwen. Dat zijn geen kleine dingen.

Tegelijk is nazorg belangrijk. Wat je tijdens een retreat ontdekt, vraagt vaak vervolg in je dagelijks leven. Daarom is het verstandig om te kiezen voor een plek waar begeleiding niet ophoudt zodra je je koffer inpakt. Een retreat is geen los moment van inspiratie, maar idealiter een begin van duurzamere verandering. Je kunt daarom altijd ná je retreat nog bij mij terecht voor verdere begeleiding, of verankering van dat wat je hebt ontdekt.

Een retreat voor vrouwen in Spanje met echte bedding

Als je zoekt naar een retreat voor vrouwen in Spanje die niet alleen mooi voelt maar ook werkelijk verdiept, kijk dan eens bij mijn aanbod. De bedding die je zoekt, bied ik jou door oprechte interesse en persoonlijke aandacht, begeleiding die kijkt naar jou als mens, en die ruimte biedt voor wat in jouw levensfase werkelijk speelt. Niet om je te repareren, maar om je te helpen vertragen, voelen en opnieuw richting te vinden.

Mijn ervaring leert dat dit vooral vrouwen aanspreekt die geen behoefte hebben aan prestatie of snelle oplossingen. Wel aan rust, deskundigheid, kleine stapjes, en een veilige omgeving waarin niets geforceerd hoeft te worden. Juist in die zachtheid ontstaat vaak de eerlijkheid die nodig is om iets wezenlijks te veranderen. Je hoeft niet nog harder je best te doen. Hier mag je oefenen met stilstaan, luisteren, voelen en kiezen voor wat jou werkelijk voedt.

Voel je welkom!

Holistische Coaching Van Vrouwen Uitgelegd

Tue, 17 Mar 2026 16:23:44 GMT

Holistische coaching van vrouwen uitgelegd

Er zijn fases in het leven waarin je best veel kunt hebben - tot het ineens niet meer gaat zoals altijd. Je slaapt lichter, reageert emotioneler, voelt onrust in je lijf of merkt dat je steeds minder zin hebt om maar door te gaan. Voor de buitenwereld functioneer je misschien nog prima. Maar vanbinnen voel je dat er iets aandacht vraagt.

Juist op dat punt zoeken veel vrouwen geen advies dat hen nóg efficiënter maakt. Ze zoeken een vorm van begeleiding die ruimte geeft aan wat er echt speelt. Holistische coaching voor vrouwen sluit daar vaak goed op aan, omdat het niet alleen kijkt naar gedrag of doelen, maar naar jou als geheel.

Je houdt alles draaiende, maar vanbinnen schuurt het

Wat is holistische coaching voor vrouwen?

Holistische coaching voor vrouwen is een manier van begeleiden waarbij niet één klacht centraal staat, maar de samenhang tussen lichaam, emoties, gedachten, energie, levensfase en persoonlijke geschiedenis. Het uitgangspunt is eenvoudig: wat jij ervaart, staat niet op zichzelf.

Als je al maanden gespannen bent, heeft dat invloed op je slaap. Slechte slaap beïnvloedt je stemming. Een volle agenda maakt het lastiger om te voelen wat je nodig hebt. Oude overtuigingen zoals ik moet sterk zijn of ik mag anderen niet teleurstellen zorgen er vervolgens voor dat je blijft doorgaan. Zo raakt alles met elkaar verweven.

In een holistisch coachingstraject wordt daarom niet alleen gevraagd wat je wilt oplossen, maar ook wat je lichaam aangeeft, welke patronen zich herhalen en wat er in deze fase van je leven werkelijk om aandacht vraagt. Dat maakt de begeleiding vaak zachter, maar niet vrijblijvender. Integendeel. Echte verandering begint meestal precies daar waar je stopt met jezelf overslaan.

Waarom dit juist voor vrouwen zo passend kan zijn

Waar helpt holistische coaching voor vrouwen bij?

De hulpvraag is zelden maar één ding. Wat begint met vermoeidheid, blijkt bijvoorbeeld samen te hangen met een gebrek aan grenzen. Wat lijkt op motivatieverlies, raakt soms aan rouw of een gevoel van vervreemding van jezelf. En klachten rond de menopauze kunnen niet los worden gezien van stress, levensvragen en jarenlang doorgaan.

Holistische coaching voor vrouwen kan steun bieden bij innerlijke onrust, overprikkeling, een laag energieniveau, somberte, moeite met keuzes maken , het verliezen van richting, relatievragen of het gevoel dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Ook in de overgang kan het helpend zijn, juist omdat fysieke en emotionele veranderingen elkaar dan vaak versterken.

Dat betekent niet dat coaching alles oplost. Hormonale klachten, medische vragen of psychische problematiek vragen soms ook om andere deskundigheid. Goede holistische coaching erkent die grens en werkt niet vanuit grote beloften, maar vanuit aandachtige afstemming.

Hoe ziet zo'n traject eruit?

Een goed traject voelt meestal niet als een strak stappenplan dat over jou heen wordt gelegd. Er is richting, maar ook ruimte. Er wordt gekeken naar jouw tempo, jouw draagkracht en wat er op dat moment werkelijk speelt.

In gesprekken is er vaak aandacht voor bewustwording. Je onderzoekt bijvoorbeeld waar je steeds over je grens gaat, welke overtuigingen je klein houden of waarom je vooral leeft vanuit plicht in plaats van vanuit verbinding. Daarnaast is er in holistische coaching vaak ook expliciet aandacht voor het lichaam. Niet als losse techniek, maar omdat spanning, verdriet en onrust zich vaak eerst lichamelijk laten voelen.

Dat kan betekenen dat er gewerkt wordt met vertraging, ademhaling, lichaamsbewustzijn, reflectieoefeningen of praktische manieren om in het dagelijks leven meer rust en stevigheid te creëren. Niet om iets te forceren, maar om weer contact te maken met wat je allang wist en lang niet hebt kunnen horen.

Online coaching vanuit je eigen vertrouwde omgeving, of juist afstand nemen?

Voor veel vrouwen is online coaching een toegankelijke eerste stap. Je hoeft niet te reizen, je kunt vanuit je eigen veilige omgeving praten en het is vaak goed in te passen in een druk leven. Dat maakt het makkelijker om hulp niet uit te stellen.

Tegelijkertijd is er een verschil tussen praten over verandering en er echt ruimte voor maken. Soms is de dagelijkse context zó vol, dat je pas kunt voelen wat er speelt wanneer je letterlijk afstand neemt. Een retraite of tijdelijk verblijf buiten je gewone omgeving kan dan veel in beweging zetten. Niet omdat een andere plek magisch is, maar omdat rust, stilte en aandacht vaak hoorbaar maken wat thuis ondergesneeuwd raakt.

Voor sommige vrouwen is een online traject daarom precies goed. Voor anderen werkt een combinatie beter: eerst vertrouwd contact, daarna meer verdieping in een retraite of intensievere setting. Het hangt af van je vraag, je energie en hoeveel ruimte je op dit moment kunt en wilt nemen.

Hoe weet je of een coach écht bij je past?

Dat zit niet alleen in diploma's of methodes, al zijn deskundigheid en ervaring natuurlijk belangrijk. Zeker wanneer thema's als menopauze, verlies, identiteit of langdurige overbelasting spelen, wil je iemand die nuance begrijpt en niet te snel simplificeert.

Maar minstens zo belangrijk is dit: voel je je veilig? Kun je zeggen wat er werkelijk in je leeft zonder dat je het eerst hoeft te verklaren of te verdedigen? Voel je dat er echt geluisterd wordt, zonder oordeel en zonder haast?

Holistische coaching vraagt vertrouwen. Niet omdat de coach het voor jou weet, maar omdat echte verandering alleen ontstaat in een ruimte waarin je niet hoeft te presteren. Een goede coach neemt je serieus, maar houdt je ook niet klein. Die combinatie van zachtheid en helderheid maakt vaak het verschil.

Wat holistische coaching niet is

Omdat het woord holistisch breed wordt gebruikt, is het goed om ook te benoemen wat je niet hoeft te verwachten. Het is geen vaag gesprek waarin alles alleen maar over energie gaat. Het is ook geen snelle oplossing waarmee jaren aan spanning in twee sessies verdwijnen.

En het is zeker niet de bedoeling dat jij nog een project van jezelf maakt. Veel vrouwen die coaching zoeken, zijn al streng genoeg voor zichzelf. Dan is de grootste beweging niet harder werken aan jezelf, maar eerlijker worden over wat niet meer klopt.

Goede holistische coaching helpt je niet om een betere versie te worden van wie iedereen van je verwacht. Het helpt je terug te keren naar wat voor jou waar is.

Wanneer is het tijd om hulp te zoeken?

Vaak niet pas als je volledig bent vastgelopen. Juist eerder. Wanneer je merkt dat je voortdurend moe bent, sneller geëmotioneerd raakt, geen rust meer ervaart in je hoofd of lijf, of steeds minder contact voelt met wat je nodig hebt. Ook als je leven aan de buitenkant goed lijkt, mag je erkennen dat het vanbinnen schuurt.

Je hoeft niet eerst te bewijzen dat het ernstig genoeg is. Onrust is al een signaal. Vermoeidheid ook. Het gevoel dat je alleen nog aanstaat voor anderen misschien nog wel het meest.

Op https://annahouben.nl vind je begeleiding die juist op dit soort momenten aansluit: warm, vrouwgericht en met aandacht voor zowel gesprek als verdieping. Dat kan online, in een groep of in een retraitevorm waarin rust en heroriëntatie meer ruimte krijgen.

Ruimte maken voor wat je al voelt

Misschien hoef je niet nog harder je best te doen. Misschien vraagt deze fase iets anders van je. Meer vertraging. Meer eerlijkheid. Meer bereidheid om te luisteren naar wat je lichaam, je emoties en je vermoeidheid je al een tijd vertellen.

Holistische coaching voor vrouwen begint vaak niet met een groot besluit, maar met een klein moment van erkenning: zo wil ik het niet langer. En juist daarin zit vaak het begin van verandering - niet opgejaagd, maar gedragen.

Keuzes Maken Moeilijk?

Sun, 01 Feb 2026 16:41:28 GMT

Jouw keuzes vormen jouw levenspad

Elke dag sta je – vaak veel meer onbewust dan bewust - voor talloze keuzes. Sommige zijn klein en ogenschijnlijk onbelangrijk—wat je eet, welke kleding je aantrekt, welke route je neemt, welke taken je eerst gaat aanpakken. Dat zijn dan vaak de onbewuste keuzes die je maakt. Andere voelen groot en levensbepalend—een carrièreswitch, het beëindigen of aangaan van een relatie, verhuizen, investeren in een nieuwe droom. En dat zijn dan vaak de keuzes die je veel bewuster beleeft. Bewust of onbewust, deze keuzes hebben één ding gemeen: gaandeweg vormen zij het levenspad dat jij bewandelt.

1. Keuzes zijn kansen, geen bedreigingen (hoe kijk jíj naar keuzes?)

Veel mensen ervaren kiezen als iets spannends: wat als het misgaat? Wat als je spijt krijgt? Wat als ik het niet leuk vind? Wat als ik iemand anders kwets (een verantwoordelijkheid die jij eigenlijk helemaal niet hebt te dragen, want de anders is nét zo verantwoordelijk voor zijn of haar keuzes)?

Een keuze staat in essentie gelijk aan een kans. Kans op verandering, groei en nieuwe ervaringen, een fijner leven etc.. Met het maken van een keuze, neem je verantwoordelijkheid voor hoe jouw leven loopt. Je erkent aan jezelf jouw leiderschap. En dat je invloed hebt op jouw heden én jouw toekomst.

Probeer eens of je jouw keuze kunt zien als een kans en niet als een bedreiging. Welke keuze zou je dan maken?

Motiverende gedachte:

“Elke keuze die je maakt is een kans om dichter bij de persoon te komen die je wilt zijn”. (laat deze maar eens even door je heen zingen vandaag �� )

2. Voor het maken van een keuze is ‘zekerheid’ niet nodig.

Het idee dat je eerst “zeker” moet zijn voordat je kiest, houdt veel mensen onnodig tegen. Maar zekerheid komt meestal pas na de beslissing, wanneer je begint te ervaren wat die keuze je brengt. Het leven is nu eenmaal dynamisch; omstandigheden veranderen, jij verandert, en de waarde van je keuzes verandert mee. Voor het maken van een keuze, om een stap in een andere richting te zetten wellicht, is enkel nodig dat jij aanvaart dat je geen zekerheid hebt. Vanuit die instelling kun je beginnen, een eerste stap zetten.

Motiverende gedachte:

“Je keuze hoeft niet perfect te zijn – je hebt enkel een begin nodig. En geen enkel begin draagt zekerheid in zich”

3. Babysteps versus Reuzenstappen.

Denk jij dat alleen grote beslissingen ertoe doen? Dan begrijp ik dat keuzes maken moeilijk voor je is. Laat ik je vertellen dat een basis van kleine, consistente keuzes je doorgaans veel meer het gevoel geven dat je in de juiste richting gaat, dan grote, plotselinge veranderingen.

Met kleine stapjes bouw je als het ware het fundament voor de verandering die er gaat plaatsvinden. Dagelijkse gewoontes, mini-acties, herhaalde gedachten: ze vormen wie we worden. Ik noem die 1%-keuzes.

Motiverende vraag:

Welke 1%-keuze kun jij vandaag maken die jou 1% dichter bij jouw verlangen of doel brengt?

4. Twijfel betekent niet dat je niet kunt kiezen.

Twijfel kan wél leiden tot het niet kunnen maken van keuzes.

Twijfel is een signaal dat je nadenkt, niet dat je vastzit. Het betekent dat je opties overweegt en dat je zorgvuldig wilt handelen. Daar is niets mis mee.

Als deze twijfel echter gaat leiden tot het steeds maar toevoegen van je opties, dan kun je je voorstellen dat je op een gegeven moment keuzestress hebt. Er is teveel om te overwegen en vaak voel je je dan overspoeld en legt dit je lam. Je kunt dan soms letterlijk niet meer in beweging komen.

Soms (of misschien wel heel vaak) komt helderheid overigens ook pas als je het écht gaat ervaren, als je het gaat uitproberen. Geef jezelf daarom ‘speelruimte’. En daarmee bedoel ik dat je jezelf de ruimte mag geven om iets te gaan uitproberen én ook om het ‘helemaal niks te vinden’. Terug naar het oude kan altijd. En ondanks dat je dat wellicht niet wilt, vergeet dan niet dat je bezig bent aan een proces. Dat ‘teruggaan’ is niet voor altijd. Je bent aan het onderzoeken, aan het uitproberen. Je bent door het uitproberen áltijd een ervaring rijker.

Motiverende tip:

Beperk het aantal opties. Te veel keuze kan verlammend werken. Soms komt helderheid pas wanneer je iets daadwerkelijk uitprobeert.

5. Je mag van richting veranderen (doorbordurend op punt 4, laatste alinea)

Veel mensen durven geen keuzes te maken omdat ze bang zijn “vast te zitten”. Maar keuzes zijn geen bindende contracten die je met jezelf of met anderen sluit. Een keuze is een richting, geen eindbestemming. Als je onderweg ontdekt dat het toch of weer anders moet, dan is dat geen mislukking, maar juist een teken van groei!

Motiverende gedachte:

"Ik geef mijzelf de vrijheid om opnieuw te kiezen, zo vaak als dat nodig voelt."

6. Luister naar je eigen stem, niet naar de stemmen om je heen.

Iedereen geeft je gratis meningen, vertelt je over verwachtingen, of geeft een oordeel. Daar kom je niet onderuit als je met anderen spreekt over jouw plannen. De een is je grootste fan, en de ander zal je grootste tegenstander zijn. Houd daarbij in gedachten dat de reactie van een ander voortkomt uit de persoon die ZIJ zijn. Zij zijn niet jij. Jij kunt anders voelen, denken en nodig hebben. Jóuw leven is jouw verantwoordelijkheid. Niet de levens van anderen.

Jouw keuzes geven jóu voldoening. Geven jóu richting. Dat iemand anders andere keuzes zou maken in jouw geval, heeft te maken met hún innerlijke stem. Hún richting. En de persoon die zij, door de keuzes die zij in het verleden wel of niet hebben gemaakt, geworden zijn. En dat kan 100% verschillen met wie jij bent en jouw keuzes in het verleden, heden of toekomst.

Motiverende vraag:

Welke keuze maakt mijn hart lichter?

7. Vier jouw leiderschap

Elke keer dat jij bewust kiest, laat je zien dat je actief aanwezig bent in je eigen leven. Dat verdient erkenning. Vier het wanneer je een lastige beslissing neemt, wanneer je een oude gewoonte doorbreekt, wanneer je iets nieuws probeert. Ongeacht de uitwerking op lange termijn. Bevestig jezelf in jouw leiderschap. Vier jouw leiderschap.

Keuzes kunnen maken zit niet vastgelegd in je DNA. Het is ook geen talent waarmee je geboren wordt. Het is meer als een spier die je traint. Door vaker bewust te kiezen én je keuze te vieren, bevestig je jezelf. En die bevestiging vergroot je (zelf)vertrouwen, je veerkracht en je soepelheid om om met veranderingen om te gaan.

Motiverende affirmatie:

“Kiezen is een kracht die ik kan ontwikkelen. En elke keuze, hoe klein ook, brengt mij verder dan stilstaan”.

Oefeningen

1. De 10-Minuten-Keuze-oefening

Deze oefening helpt als je vastloopt door overdenken.

Zo werkt het:

Pak pen en papier.
Stel jezelf één concrete vraag: Wat moet ik nu kiezen?
Schrijf 5 minuten lang alles op wat in je opkomt (zonder te filteren).
Stop, adem diep in.
Lees terug en stel jezelf deze vraag:
“Welke gedachte geeft mij het meeste rust of richting?”
Maak op basis daarvan een kleine actie.

Doel: je intuïtieve wijsheid ruimte geven.

2. De 1% Stap

Kleine keuzes leiden tot grote verschuivingen.

Opdracht:
Kies één doel dat belangrijk voor je is en schrijf vervolgens drie mini-keuzes op die je vandaag kunt maken — zo klein dat ze bijna té simpel lijken.
Voorbeeld:

5 minuten wandelen
1 pagina lezen
2 minuten ademhalen zonder telefoon

Resultaat: je traint jezelf om actie boven perfectie te plaatsen.

3. De Dubbele-Stem Check-in

Deze oefening helpt bij keuzes die botsen met verwachtingen van anderen.

Vraag jezelf eerst:

Wat verwacht de buitenwereld dat ik kies?

Vraag jezelf daarna:

Wat wil ik écht, als niemand iets van me verwacht?

Schrijf beide antwoorden op en merk de verschillen op.
Het antwoord dat lichter voelt, dichterbij jezelf ligt.

4. De Richting in Plaats van Uitkomst-oefening

Veel keuzes voelen zwaar omdat we bang zijn voor de uitkomst. Deze oefening verschuift je focus naar richting.

Opdracht:
Vul deze zin in:
“Als ik mijn leven een klein duwtje in de juiste richting zou geven, dan zou ik nu kiezen voor…”

Het hoeft niet perfect te zijn — alleen richtinggevend.

5. De ‘Als het mislukt…’-omkering

Bang om fout te kiezen? Deze oefening helpt angst om te zetten in kracht.

Schrijf op:

Wat is het ergste dat er kan gebeuren als ik deze keuze maak?
Wat kan ik doen om dit op te vangen?
Wat is het beste dat er kan gebeuren?

Je zult merken dat het ergste vaak minder dramatisch is dan je denkt, en het beste veel meer ruimte geeft.

Affirmaties voor krachtige keuzes

Gebruik deze affirmaties dagelijks. Zeg ze hardop, schrijf ze op, of herhaal ze in stilte voordat je een belangrijke beslissing neemt.

Algemene affirmaties

Ik vertrouw op mijn vermogen om goede keuzes te maken.
Elke keuze brengt me dichter bij mijn groei.
Ik mag stap voor stap beslissen.
Ik hoef niet perfect te kiezen om vooruit te komen.
Ik laat twijfel toe zonder dat het me tegenhoudt.

Affirmaties voor moed

Ik kies vanuit kracht, niet vanuit angst.
Elke beslissing die ik neem is een daad van zelfliefde.
Ik durf te kiezen voor wat goed voelt, ook als het spannend is.

Affirmaties voor helderheid

Mijn intuïtie is mijn kompas.
Ik hoor mijn innerlijke stem duidelijk en vertrouw erop.
Rust geeft mij richting.

Affirmaties voor verandering

Ik mag van richting veranderen wanneer ik groei.
Ik bevrijd mezelf van oude keuzes die me niet langer dienen.
Ik beweeg met vertrouwen naar nieuwe mogelijkheden.

Meer nodig?

Ik hoop je met het bovenstaande te hebben geïnspireerd als je het wat moeilijker vindt om keuzes te maken. Merk je nou bij jezelf dat er wat meer nodig is? Neem dan vrijblijvend contact met me op om te kijken of ik wat voor je kan betekenen. Je bent welkom!

Overgave; gemakkelijk of het moeilijkste dat er is?

Sat, 13 Dec 2025 16:51:13 GMT

This is a subtitle for your new post

Overgave. wat een klus! Zeker als je gewend bent om alle ballen in de lucht te houden en de touwtjes in handen te hebben. Overgave gaat over de controle los te durven laten. Op de (levens)gebieden waar de controle je niet (meer) dient.

Het enige waarover je controle hebt is jouw eigen handelen en jouw eigen reacties. je hebt namelijk nooit de controle over plotselinge gebeurtenissen of handelingen van derden. Die gebeurtenissen of handelingen van derden kunnen echter wél jouw leven beïnvloeden. Moet je je dan maar als een schaap laten voortdrijven hierdoor? Of je armen in misère in de lucht gooien en je kont tegen de krib? Nee, zeker niet.

Wat wel kan is ontdekken hoe jij op deze veranderingen kunt reageren. Hoe kun je kiezen tussen meegaan en kijken wat er komt, of juist een andere richting kiezen binnen de nieuwe situatie of omstandigheid. Dát is overgave. En als je goed leest, lees je tussen alle woorden in, die ik heb genoemd, een nog niet genoemd woord: vertrouwen.

Overgave en vertrouwen zijn namelijk sterk met elkaar verbonden. Als het je minder goed lukt om te vertrouwen (op jezelf, het leven etc..), dan heb je de neiging om te willen controleren. die controle geeft je een gevoel van 'veiligheid', al is het schijnveiligheid. Als je die controle kwijtraakt, of iemand of iets nodigt je uit om de controle los te laten, dan kan dat een gevoel van onveiligheid geven. Het is dan zaak om te ontdekken waaruit die behoefte aan controle is ontstaan, of: hoe je weer kunt leren te vertrouwen.

Is dit iets dat je herkent en vind je het fijn daar samen met mij aan te werken? Ga dan bijvoorbeeld mee op de groepsretraite: " Full Circle ", een reis die bijzonder geschikt is om hiernaar te kijken.

Ook kun je natuurlijk eerst een gratis online kennismakingsgesprek met mij inplannen!

Verhalen ter Inspiratie

Weer Leren Huilen

Weer Leren Huilen

"Niet Huilen!"

Wat je wegstopt, verdwijnt niet

Het lichaam vergeet niets

Wat gebeurt er als je huilt?

Tranen brengen helderheid

De paradox

Waarom juist nu?

Elke traan vertelt een verhaal

Een veilige plek om te verzachten

Hoe Bouw Je Zelfcompassie Op

Zelfcompassie is niet evident voor sterke vrouwen

Hoe bouw je zelfcompassie op als je gewend bent sterk te zijn?

Zelfcompassie is niet soft, maar eerlijk

Hoe bouw je zelfcompassie op in het dagelijks leven?

Wat zelfcompassie lastig maakt

Begin niet met houden van jezelf, begin met ruimte maken

Zelfcompassie en het lichaam

Hoe bouw je zelfcompassie op zonder in zelfmedelijden te blijven hangen?

Een zachtere manier van verdergaan

Bevroren in het Moment (en andere overlevingsmechanismen)

Wanneer Overlevingsmechanismen Niet Meer Werken

Wat zijn overlevingsmechanismen nu eigenlijk?

4 verschillende overlevingsmechanismen

1. vechten

2. Vluchten

3. Bevriezen ﻿

4. Aanpassen

Hoe kun je uit je overlevingsmechanisme stappen?

Bewustwording is nodig voor heling en verandering

Andere ingangen

Op de hoogte blijven van mijn blogs en retraites?

Goed Afscheid Nemen van de Oude Jij

Rouwen om je Oude Zelf

Afscheid Nemen Van Wie Je Niet Meer Bent

Dit betekent rouwen om je oude zelf

Waarom deze vorm van rouw vaak niet wordt herkend

Ben jij aan het rouwen om je oude zelf?

Rouwen om je oude zelf is geen terugval

Hoe maak je ruimte?

Wat helpt niet?

De nieuwe fase inluiden

Retreat rondom verlies van je oude zelf

Gids voor Vrouwelijke Levensfases

Vrouwelijke Levensfases

Jarenlang van Opbouwen en Aanpassen

Signalen die een vrouw niet zou hoeven wegredeneren

De overgang als cruciaal moment

De overgangsfase als bron van wijsheid

Verlies, rouw en innerlijke verschuiving

Wat helpt bij onrust of onrustige fases?

Holistische Coaching Versus Therapie

This is a subtitle for your new post

holistische coaching versus therapie uitgelegd: wat past beter bij wat ik nu nodig heb?

Holistische coaching of therapie: wat is het verschil? ﻿

Wanneer reguliere therapie beter past

Wanneer holistische coaching juist veel kan brengen ﻿

Het lichaam doet mee ﻿

Niet alles moet 'weg'

Holistische Coaching tijdens Menopauze

Wat veel vrouwen verwarren

Hoe maak je een goede keuze?

Alleen jij kunt oordelen over waar je nu staat

Niemand kent jou beter dan jijzelf

"Oud" versus "Jong"

Het vervolg

Het belang van coaching in de overgang

Mijn eigen inzicht

Niet alleen fysiek

Waarom voel ik me leeg vanbinnen?

De stille vraag vanbinnen

Waarom voel ik me leeg vanbinnen?

Veel voorkomende oorzaken van innerlijke leegte

Hoe merk je dat het meer is dan vermoeidheid?

Wat helpt bij innerlijke leegte?

5 Signalen dat je jezelf voorbij loopt

Herken jij de signalen?

Waarom je het vaak pas te laat merkt

3. Bevriezen

Holistische coaching of therapie: wat is het verschil?

Wanneer holistische coaching juist veel kan brengen

Het lichaam doet mee

Een retreat voor vrouwen in Spanje met echte bedding